13 Tandem

Als regel ga ik twee keer in de week boodschappen doen. Op zaterdag alleen of met Laura en op woensdag met mijn schoonmoeder. Woensdag is mijn vrije dag. Ik breng dan eerst Sofieke naar school. Op school ga ik met een paar kinderen woordjes lezen, het zogenaamde flitsen, waarbij de leessnelheid per minuut gemeten wordt. De kids lezen en ik druk op de knop. De snelheid per kind verschilt enorm. Daarna ga ik weer naar huis de krant lezen en om half elf koffie drinken bij ma, zoals wij mijn schoonmoeder noemen. We gaan dan samen eerst naar de kerk om de kerkblaadjes op te halen die bezorgd moeten worden. Vervolgens gaan we naar de Deen, de lokale supermarkt. Zo ook afgelopen woensdag. Het was mooi weer en ik had net de tas uit de auto gepakt, toen er een meisje op een sportfiets behoedzaam de stoep op stuurde. Het bleek een hele lange sportfiets te zijn. Achter haar zat een jongen, ook met stuur. Het was een tandem, met daar achter nog een aanhanger, waarin ik later een kindje ontdekte. Ik raakte met het meisje aan de praat, terwijl de jongen de boodschappen deed. Ze kwamen uit Zwitserland (niet helemaal op de fiets) en reden nu hier rond.

– En om de beurt achter het stuur?

– Nee, ik zit altijd voorop.

Kijk dat is mooi, een vrouw aan het stuur, ook op de langere stukken. En zo maakten we een praatje in het Engels. Over rondrijden op de fiets, met zo’n kleintje erachter, wat ik persoonlijk niet zou durven, maar zij wel. Ook ma mengde zich nog even in het gesprek:

– What a big bike, constateerde zij in smetteloos Engels, aangevuld met brede handgebaren en twinkelende ogen. De Zwitserse beaamde het even hartelijk. Het was indeed een very long vehicle. En ik vertelde over onze ouwe koningin die met haar prins ook op een tandem reed, want ik had daar net een foto van in de krant zien staan.

– You see, our old queen rode a tandem too, she is dead now, but when she was young… Zij begreep daar natuurlijk helemaal niks van, maar ze lachte toch vriendelijk in het Engels, met mooie Zwitserse kuiltjes in haar wangen en dat is ook wat waard. Daarna ging ik karbonade en sperziebonen kopen, maar ik bleef met die foto uit de krant in mijn hoofd zitten, als een bestand dat je niet gedelete krijgt. Ik denk dat de koninklijke verhoudingen tussen Bernhard en Juliana niet beter kunnen worden weergegeven dan met deze foto. Zij houdt met veel inspanning de fiets in evenwicht en met een verbeten trekje om haar mond heeft ze het stuur stevig in handen. Het lijkt allemaal nogal krampachtig. En hij zit labbekakkend, schaterlachend achterop, zijn linkerhand triomfantelijk in de lucht. Maar wat wil je? Hij heeft wel een stuur, maar het zit vast. Hij kan niks doen dan een beetje meetrappen. Hij moet zichzelf vermaken. Dat deed hij hier – en ook in het echt. Heerlijke foto, heerlijke man. Je zou de foto eigenlijk even moeten kunnen zien.

Ate Vegter, 2 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s