19 Platenspeler

Vandaag heb ik een platenspeler gekocht. Dat gebeurt niet zo vaak maar af en toe is het raak. Hij speelt nu Charles Aznavour. Dat leidt buitengewoon af. Maar het is wel mooi. Dat Engels van die man. From today I never onverstaanbaar say I love you. From today my road will take a different turning. So many chances are behind me, so many words I cannot mend. From today our journey to the stars is over. From today our castles in the air are burning. The dream that all began so sweetly, has brought us to the bitter end. From today never more will our song be sung as it was when the world was young and when our love was new and splendid. From today as the memory starts to fade, all the miracles we have made, all are ended – from today. Ik zoek de pauzetoets, maar die zit er helemaal niet op. Die man zingt maar door. O ja, de lift. Zo ging dat. Met de lift draai ik nog een stukje terug. Een paar keer. Dat gaat handig. Krijg er wel weer snel routine in. Nog even luisteren. Mooi. Wat een waanzinnig goed nummer eigenlijk. Wat een drive en een tempo: from today. Hoe heet dat nummer eigenlijk? O, From To-day. Grappig, die Fransen zetten daar een streepje tussen. Onzin natuurlijk. Ik begrijp die Matthijs van Nieuwkerk wel.

Mijn eerste platenspeler was een koffergrammofoon van het huis. Van de familie zogezegd, Mijn oudere broers hadden een bandrecorder waar zij helemaal mee wegliepen en de kleintjes mochten de grammofoon wel gebruiken. Zo liep alles nog in een ordentelijk gezinsverband. Tot ik genoeg gespaard had en zelf mijn eerste stereo-installatie kocht. Ik weet nog waar en ik weet ook nog hoe heerlijk het was om te kiezen. Gelukkig was het budget beperkt, dat maakte het overzichtelijk. Het lukte en de muziek verplaatste zich naar mijn eigen kamer. Ik draaide plaatjes en ook serieuze muziek hè, van de Stones en Emerson Lake and Palmer en Cream en The Golden Earrings en wat niet al op mijn eigen kamer. Een paar jaar later kon ik mij nog weer een betere installatie veroorloven. Deze platenspeler wist via een intelligent foefje precies hoe groot de plaat was die je erop legde en koos dan zelf het toerental: 33 of 45. Dat was nog es wat. Het was de tijd van Jaques Dutronc: Il est cing heures, Paris s’eveille… Een nummer waar ik een poplimerick voor geschreven heb:

Een seksuologe uit Strijen

Was benieuwd hoe Parijzenaars vrijen

Na een woelige nacht zocht zij rust in ’t hotel

Maar helaas, men vertelde haar snel:

Il est cing heures, Paris s’eveille

En dan werd dat nummer gedraaid en kreeg je een NOS-T-shirt thuisgestuurd van Frits Spits. En dat ik daar blij mee was. Een wit T-shirt met een blauw NOS-logo. Daarna begon de tijd van de midi- en minisetjes en daar heb ik er ook wel een paar van versleten, tot de CD zijn opmars begon, de platenspeler verstofte en de platen verhuisden naar de kelder. Jaren hebben ze daar gestaan, maar toen kocht ik weer een klein pick-up-je en mocht vinyl, want zo heette het toen opeens, weer in de kamer. We draaiden niet veel platen, maar wel met aandacht en soms met vrienden. Met Karen en Peter bijvoorbeeld, heel gezellig, want een plaat opzetten is toch iets anders dan een playlist samenstellen en ik heb nog een hele schoenendoos vol oude singletjes. Al die oude rituelen zijn verdwenen. Ik kan nu naar alle muziek luisteren die ik wil, maar mis het opbouwen van mijn eigen verzameling. Een plaat die je koopt voor één nummer en waar je dan veel naar luistert zodat je al die andere nummers ook leert kennen. Zoals je bevriend raakt met iemand en dan in de loop van de tijd ook zijn broertjes en zusjes leert kennen. Het is voorbij. Aznavour zingt het ook al: Yesterday, when I was young…

Ate Vegter, 9 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s