25 Camping

Ik zou het niet kunnen, een camping runnen. Je hebt veel te veel geknutsel aan je hoofd en moet meer bukken dan goed voor je is. Er is altijd wel iets kapot of er komt iemand iets vragen. Dat is wel gezellig, maar een hotel zou ons beter bevallen met ontbijtjes klaarmaken en bedden opmaken, waar je dan personeel voor hebt, maar ook dat is eigenlijk niks voor mij. Ik zou veel te veel blijven kletsen met de gasten en dat gaat natuurlijk niet.

Ondertussen gaat het verblijf hier mij steeds beter af. Je bouwt na een paar dagen toch een paar simpele routines op die je deels afkijkt van andere slachtoffers. Het is nog steeds behelpen, maar als je je slippers buiten de douche zet, worden ze niet nat bijvoorbeeld. Het is klein, maar ik kan er heel gelukkig van worden. En de eenvoud bevalt mij ook steeds beter. Ik vertraag langzaam maar zeker en voel al enige verjonging, al moet je je daar zeker in het begin niet op verkijken.

Ik vind het ook interessant om zo dicht op anderen te leven en te zien hoe ze met elkaar omgaan. Zo zag ik eergisteren in de kantine een hippe moeder haar zoon van acht aansporen om naar buiten te gaan en vriendjes te maken, maar hij zat lekker op z’n iPad te rommelen en had helemaal geen zin om naar buiten te gaan. Even had ik oogcontact met haar: laat die jongen toch, maar toen keek ze alweer weg en liet ze het verder. Ik begreep die jongen wel. Liever in je eigen wereld dan in de groep.

Sofieke doet hier verder de communicatieve eigenschappen. De eerste dag had ze een Belgisch buurmeisje ontdekt, waar ze graag mee wilde spelen, maar niet naartoe durfde. Laura of ik gaat dan mee en als ze de kans krijgt nodigt ze het meisje bij ons uit. Dan gaat het wel. Helaas bleef het Belgje nog maar één dag, dus die pret was gauw op. Gisteren ontlook er een nieuwe vriendschap, nu met Kyra, een Nederlands meisje van vijf, maar net iets langer dan Sofieke, die over drie weken zeven wordt. Hier ging het heel snel en renden ze schaterend achter elkaar aan, of ze lagen elkaar heel diep in de ogen te kijken tot ze de slappe lach kregen. Kyra had ook een broertje van acht, die ik niet direct herkende tot ik zijn hippe moeder zag, die hem een dag eerder nog zo sociaal aanmoedigde. Zo klein is de wereld hier. Die middag gingen we met beide gezinnen pootjebaden bij de rivier, nou ja, de meisjes gingen pootjebaden en de jongen ging voetballen met zijn vader. Ik raakte met de moeder aan de praat, die zich voorstelde als Esther en De Helleveeg van A.F.Th. van der Heijden aan het lezen was. Nou, toen hebben we samen even de macht en de kracht van de Tandeloze Tijd doorgenomen en werd het toch nog een hele gezellige literaire middag.

Ate Vegter, 15 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s