32 Montmédy

Als je toe bent aan een bijna-doodervaring is Montmédy een goede bestemming. Het is niet ver weg. Het ligt tussen Stenay en Virton, net over de Franse grens. Als je in de buurt bent is het vlakbij. Je hoeft je niet ongerust te maken dat je het zal missen, want je valt er vanzelf stil. Er is niets te doen. Je bent de enige auto in de omtrek. Er zijn drie restaurants in Montmédy, maar die zijn fermé. Het is opgetrokken in een vaal geelbruine zandkleur die we zo goed kennen van deze omgeving en die al die schattige Franse dorpjes iets liefs geeft maar die hier de zwaarte van het bestaan een nog diepere slagschaduw verleent. Er is één vieze-oude-mannenkroeg, waar een paar jongens van mijn leeftijd rondhangen en waar ik alleen zeker naar binnen zou willen, want het is heel goed mogelijk dat ze hele goede muziek in de jukebox hebben, want die hebben ze, maar met vrouw en dochter is de entree tot deze zaak een niet verder te ontwikkelen gedachte en ik rem dan ook niets eens af. Winkelen is hier een woord zonder betekenis of associatie. De enige naar bedrijvigheid geurende opstal die ik heb gezien is een huis, iets groter dan een gewoon huis, met een halve zijmuur en een koe aan een ring en we rijden dan ook direct door naar naar Virton, een vriendelijk plaatsje in het Zuidelijkste België, tussen Arlon en Montmédy. Hier eten we in een groot, ruim en licht café heerlijke croquettes fromage, overgoten met rosé en appelsap. Er is een mooie dochter van de zaak en er is wifi, maar ze werken allebei niet. In Virton hebben we uitgebreid gewinkeld, Laura heeft twee bloesjes gekocht en een truitje en wol en ik een overhemd en een T-shirt, alles met 70 procent korting want ze weten hier wel hoe ze je op de knieën moeten krijgen. De spijkerbroeken zijn allemaal slim fit en stretch en dat is niets voor mij. Ik koop al jaren dezelfde spijkerbroek bij C&A die Kees ook draagt, maar dat terzijde. En ik ben naar de kapper geweest. Twee hele fijne dames deden dienst. Couper très court, s’il vous plait. Laura kon het heel goed uitleggen en noemde als suggestie nog de coupe van George Clooney, waarop één van de dames ons koffie aanbood, althans dat dacht ik, maar dat bleek een misverstand, ze bedoelde te zeggen de George Clooney van de Nespresso-reclame. Ja die, o ik snap het nu, nee, geen koffie dat is niet erg. Laura gaat ondertussen verder winkelen en komt steeds even kijken of het al kort genoeg is en Sofieke lacht meer naarmate er meer krullen op de grond vallen. Na nog een rosé rijden we weer terug. Nu eens geen K3 of Annie Schmidt op de oren, maar hele fijne muziek van de CD Ate Swinging 60, ooit zo vriendevol samengesteld door Sirach: I’m a Sensitive Man, I will Cry of zoiets (prachtig nummer voor in Montmédy) en Alles in de Blender. Dat lijkt me een goed idee, want we gaan zo eten, gewoon op de camping, zoals het hoort.

Ate Vegter, 23 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s