35 Mol

We hebben een mol gevangen. Hij hangt boven aan de berg, met zijn poten samengebonden. Het is een vreselijk gezicht. Sofieke speelt op de berg. Ik moet haar waarschuwen, dat ze niet met de mol gaat spelen want hij kan misschien wel gemeen bijten. Ik weet het niet. Ik moet hem doden. Met een lange spies met aan het eind iets zoets, zodat hij toehapt en dan moet ik de spies in zijn strot duwen totdat hij de moord stikt, maar ik kan er niet bij. Ik lig beneden op het gras, bij het water. Ik roep naar Sofieke, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Dan loopt ze naar de rand, ik zwaai met mijn armen en gebaar haar voorzichtig te zijn, maar ze verstapt zich en valt van de berg en komt in grote bogen beneden, als een strandbal, want het gras veert haar steeds terug. Ik wil naar voren om haar op te vangen, maar ik ben te laat en ze valt voor mijn voeten op de grond. Dan schrik ik wakker.

Laura is al op en beneden aan het rommelen. Sofieke ligt naast mij, nog in diepe slaap. Ik laat de droom terugkomen. Wie is de mol? Ik heb nog geen idee, maar ben onrustig van het geweld, hoewel er niets gebeurd is. Dan sluimer ik weer weg. Even later wordt Sofieke wakker:
– Mag ik televisie kijken, papa? Dat heb ik heel lang niet gedaan en nu kan het weer.
Ik draai mij om en geef haar een kus op haar haar.
– Goedemorgen meissie. Ja, het mag wel.
– Wil je hem dan aanzetten?
Ik grom goedkeurend, draai mij om en pak de afstandbediening, ervoor wakend dat hij op Nederland 3 staat voor er beeld komt, want ik heb een hekel aan het geschreeuw van Nickelodeon, zeker op de vroege zondagmorgen en Sofieke wil meestal het eerste wat ze ziet zien en dan is het spel op de wagen.

Er klinkt lief gepiep en vriendelijk gepraat op de tv en dan is er ook beeld.
– O papa, het is Iep, wil je hem opnemen?
Bijna zeker wetend dat we deze film al hebben opgenomen, druk ik op de REC-toets en val even later weer in halfslaap.
– Hoor, ze praat.
– Ze praat niet, dat zijn vogelgeluiden.
– Nee hoor, vogels fluiten ze zegt piep en ieuw en gak.
– Dat zeg ik. Vogelgeluiden.
Ik val weg. Vlak voordat de film is afgelopen staat Sofieke op en gaat naar beneden. Ik richt mij half op en zet de tv uit. Dan draai ik mij weer om. Wat een heerlijk bed. Om half elf word ik weer wakker, sta op en ga ook naar beneden. Ik zet koffie.
– Waar is mama?
– Daar.
Ze wijst naar de tuin.

Ik zie Laura in de tuin tussen het struikgewas. Ze ziet mij niet. Op het gras ligt een meterslange strook onkruid. Ik schenk twee koffie in met opgeklopte melk en loop naar buiten. Dan zie ik het, schuin links achter de hortensia. De aarde is omgewoeld. Het is een molshoop.

Ate Vegter, 26 juli 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s