65 Feestje

Het begint met een eenvoudig berichtje: Kees jarig, koffie en taartjes tussen zeven en acht. Welkom. Wat een stress. Eerst nog even een cadeautje kopen, wat? Het echte cadeau krijg je nog – Thomas van Luyn. Sofieke ophalen, Tamzin nog even thuisbrengen, mooi op tijd thuis zijn, Sofieke in bad want die heeft gezwommen, koken, hapje eten, opfrissen en hup, ma nog ophalen, nee, die is er al en zo staan we klokslag zeven uur op de stoep:
– Hallo, zegt Ruth, keurig op tijd. Ja, weet zij veel.
– Gefeliciteerd – keer 5.

Het is gezellig met koffie en lekkere taartjes. We kletsen over Facebook en ons gewone leven en dan heeft Jordi een geluidje wat we moeten raden. Je kunt er 16.000 euro mee verdienen. Het is echt te makkelijk. Als ik het één keer gehoord heb weet ik het zeker. Het is een vlieg die zich te pletter vliegt tegen een elektronische vliegenmepper en vervolgens verbrandt: shht toepf krrrrt. Jordi laat het geluid nog een keer horen.
– Moet je bellen? Vraag ik.
– Nee, je kunt ook via de app een berichtje sturen, zegt Jordi.
– Nou, stuur maar op van die vlieg. We delen de winst.
En zo geschiedt en een week later hebben we ieder 8 mille op onze rekening. Dan praten we verder over Facebook en ons gewone leven en Jordi heeft een mooi verhaal:
– Die gemeente die staat midden in de nacht op de Lijnbaan een dievenherrie te maken, dáár moet je es een stukkie over schrijven, dat is echt niet normaal meer. Ik kon echt niet slapen. De hele straat was wakker en ik ga naar die gasten toe, maar ja die hebben een baas die zegt wat moet, dus ik vraag dat nummer van die baas en toen komt-ie gast met een naam maar ik hoef alleen dat nummer en ik bel ’s morgens en toen ben ik wel even uit m’n plaat gegaan. Wat een heerlijkheid om ’s morgens als leidinggevende van de nachtploeg gebeld te worden door Jordi.
– Ja, want de Deen moet bevoorraad worden. Kennen ze daar geen afspraken over maken. Ze kunnen best om vijf uur beginnen en om elf uur kappen zodat je nog effen normaal ken pitten, toch? Schrijf daar nou maar es een stukkie over.
Wat een zaligheid, als je alleen maar wakker ligt als ze buiten herrie maken. Ik lig tegenwoordig zo maar wakker, zelfs zonder te piekeren. Maar ja, ik ben
al boven de vijfendertig en dan heb je dat.

Dan komt Wendy thuis. Ze kijkt mat en lijkt moe.
– Ben je moe? Vraag Ruth.
– Ik moet trainen, ik heb tien minuten.
Ze maakt een rondje en feliciteert iedereen met een zoen. Nog voor ze zit staat er een heerlijk bord met aardappels, bietjes en een gehaktbal van oma voor haar neus. Wat een weelde.
– Die moeder van jou, begin ik.
Wendy knikt en begint te eten.
Ze geniet en herstelt langzaam.
Even later:
– Mam, zou jij je nog haasten om te gaan sporten als je toch al tien minuten te laat komt?
– Ik zou mij nooit haasten om te gaan sporten, lacht Ruth, misschien moet je het aan Kees vragen.
– Zet het uit je hoofd, zeg ik, ontspan en geniet van je rust. Sporten is heel gevaarlijk. De meesten jongeren komen om door zelfmoord of sport. Begin er niet aan.
– Kees, wat vind jij, vraagt Wendy.
– Ik zou niet meer gaan. Wanneer moet je weer? Donderdag? Zorg dat je dan goed op tijd ben.
– Ik ben nooit op tijd, verzucht Wendy. Ze ontspant en geeft het sporten eraan. Een vermoeide trek neemt langzaam afscheid van haar gezicht. Laura kijkt mij aan. We gaan, betekent dat. Ik vertaal het naar Sofieke. We maken aanstalten, nemen oma mee en afscheid. Het is een mooi begin van de avond.

Ate Vegter, 25 augustus 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s