73 Apeldoorn

Ik ben al enige tijd met mijn coach in gesprek, wanneer ik mijn oren spits. We praten over het werk en over continu leren en verbeteren en over lean management en we praten eigenlijk over de gewone dingen van de dag. Hoe we ons werk doen en ons elke dag kunnen vernieuwen, als de jeugd van een arend, denk ik daarbij, maar ik zeg het niet. En het gesprek loopt lekker en het stimuleert mij ook om over de komende ontwikkelingen na te denken en door te praten, want die zijn niet van de lucht. Het is een leuk gesprek en we dwalen hier en daar af, maar cirkelen steeds weer terug naar de kern van ons bestaan.

Op zeker moment nemen we toch een flinke afslag en dan gaat het ineens over afkomst, familie, woonplaatsen en het verlangen naar een mooie plek om te wonen. En ik vertel over de plaatsen waar ik gewoond heb en hoe blij ik nu ben dat ik Monnickendam woon, omdat de omvang en de hartslag van die stad precies bij mij passen en dat ik vroeger altijd al een sterk verlangen naar een kleine overzichtelijke plek om te wonen voelde en dat dat verlangen nu vervuld voelt. En mijn coach vertelt over haar steden verleden en vertelt dat ze ooit in Enschede woonde en toen in Apeldoorn en dat haar vader toen weer terug naar Enschede wilde en min of meer terloops vraag ik:
– Waar in Apeldoorn heb je gewoond?
– Op de Prins Mauritslaan.

Dat is het moment waarop ik mijn oren spits:
– Bij Bakker Joling?
Nu is het haar beurt om verbaasd te kijken:
– Ja, ik herinner me de geur van het brood nog heel goed en wat had hij heerlijk roggebrood op zaterdag. Ik zie die winkel nog zo voor me.
– Daar woonde ik naast, zeg ik, drie huizen verder, op wat toen nog de Zwolseweg heette en nu de Koninginnelaan, op nummer 78.
Perplex kijkt ze me aan.
– Waar heb je dan op school gezeten?
– Op de KWS, zeg ik in een reflex en leg dan uit, de Koningin Wilhelmina School.
Nu worden haar ogen nog ietsje groter:
– Daar zat ik ook op.
Het is een echt Giddy-up-go-Papamoment en we genieten van het ogenblik. We pakken even de kaart erbij en wijzen onze huizen aan in het groene Apeldoorn.
– We hebben echt vlak bij elkaar in de buurt gewoond.
– Ja, zegt ze, ik woonde er van 1974 tot 1988.
Ik schiet in de lach:
– Ik vergeet wel eens hoe oud ik geworden ben, ik woonde er van 1955 tot 1961.

We genieten we nog even na van het vreemde toeval en ondanks het verschil in tijd biedt de overeenkomst in plaats een verbinding en ik probeer aan haar stem te horen dat ze ook uit Apeldoorn komt en dat ze mij daarom zo vertrouwd voorkomt, maar besef dan dat ik onzin zit op te bouwen, maar leuk is het wel. Op weg naar huis hoor ik Wim Sonnevelt zingen over het tuinpad van z’n vader en dat hij een kind was en toch niet kon weten dat dit voorgoed voorbij zou gaan. En zo is het maar net.

Ate Vegter, 3 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s