83 Mijn Ede

Zaterdag gaan we naar Marcel Hensema in Carré. Hij zingt liedjes van Ede Staal (1941-1986), dat is de Jacques Brel (1929-1978) van Groningen. Hij zingt: ‘t Het nog nooit zo donker west, of het wer altied wel weer licht. En een ander mooi liedje is Mien toentje. Ik ken deze liedjes niet maar de Groningers om ons heen reageren direct bij de inzet van de muziek.

We hebben’s middags Sofieke al weggebracht naar Ruth en Kees. Ze zal daar logeren tot zondag, dus wij hebben de rest van de dag en avond heerlijk voor onszelf. De voorstelling van Hensema begint om vier uur en het voelt bijzonder om in de middag in Carré te zijn. We zijn er vroeg en hebben nog ruim de tijd om een glaasje te drinken en even op het balkon te staan. Het uitzicht over de Amstel is prachtig en het is leuk om nu eens in Carré van binnen naar buiten te kijken. Om ons heen veel zestigers en erger, veel grijs en geverfd haar. Ik vind het leuk om af en toe flarden Gronings op te vangen en het voelt alsof ik op een grote familiebegrafenis ben, zoals ik er een paar jaar geleden vele bezocht heb, toen de vorige generatie ter ziele ging. Hier zijn gelukkig geen dierbaren te betreuren en het Groningse geroezemoes voelt ook als een ouverture op het programma.
We zitten heel mooi Loge links voor en hebben goed zicht op het podium, waar een soort café is ingericht, met publiek. Ik kan mij nog herinneren dat je daar ook kaartjes voor kon bestellen, maar dan zit je wel een beetje te kijk. Het idee is duidelijk, Marcel treedt op in de kroeg en Carré kijkt toe. Het is de laatste voorstelling van een tournee van twee jaar, waarbij opgemerkt kan worden dat de hele tournee zich in Groningen heeft afgespeeld en hij nu nog één keer groots in Carré staat.

De voorstelling kent een hoog tempo en heeft een grote vitaliteit. Hij speelt en zingt alles in het Gronings en vraagt af en toe of wij het nog wel verstaan en belooft dan meer hoog Nederlands te spreken, maar dat ebt al snel weer weg. Ik kan het allemaal wel volgen, maar Laura is af en toe de draad van het verhaal kwijt, die ook niet zo duidelijk is. Hij speelt heel snel, loopt af en toe de zaal in over de leuningen van de stoelen en balanceert hoog boven het publiek terwijl hij met een argeloze bezoeker in gesprek gaat. Als tegen het eind iemand op z’n horloge kijkt, reageert hij direct: Het is nog een kwartiertje hoor, of wil je even pauzeren, je zit zo op je horloge te kijken… De liedjes zijn mooi en hij laat ook nog een paar originele Ede-uitvoeringen horen maar het sterkst vind ik hem in het uitbeelden van zijn karakters, met een paar specifieke gebaartjes of een verdraaiing van de stem laat hij je steeds de verschillende rollen in het verhaal zien. Knap acteerwerk.
Na afloop is er lang applaus, waarna hij nog een heel verhaal houdt over hoe het is om hier op te treden, zodat iedereen weer gaat zitten. Dan loopt hij gewoon de zaal uit alsof hij even gaat plassen. Een mooi slot van een mooie middag.

Na afloop willen we gaan eten bij The 4 Seasons, maar daar is alles bezet en zo openen we de avond in stijl bij NaangNuan, waar we genieten van Kung Hom Pla (garnalen en varkensgehakt in loempiavelletjes), Tom Khaa Kai soep en Ka doeg moe krathiam (spareribs). Dat is nog eens wat anders dan Gronings.

Ate Vegter, 13 september 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s