84 Hier encore

Hij ziet eruit als een Fransman, eet als een Fransman, ruikt als een Fransman en praat als een Fransman: hij spreekt Frans! Geen woord Nederlands. Hoe mijn moeder aan hem ooit een kamer heeft kunnen verhuren is mij nog steeds een raadsel. Hoewel… hij ziet er heel charmant uit, is vriendelijk en wat meer is, hij is kindvriendelijk, als ik mijzelf onder de kinderen mag rekenen. In ieder geval is mijn moeder kennelijk bezweken voor zijn charmes, want hij woont hier nu al weer een tijdje en alles verloopt naar wens.

Misschien dat mijn moeder onbewust haar eigen Franse afkomst in hem herkend heeft. Ze is zo Gronings als het water diep is maar haar overgrootvader is een Franse troubadour die met de Hugenoten naar Nederland komt. Hij reist stad en land af en speelt op zijn viool tot vermaak van het volk en tot spijziging van zijn hongerige maag. Zo komt hij ook in het Groningse Marum, waar mijn betovergrootmoeder een aantrekkelijk meisje is, gevoelig voor snarenspel, onschuldig en vruchtbaar.

Dat is allemaal makkelijke praat achteraf, maar toen was het wel een spannend buitenechtelijk schandaal. Wij horen het verhaal pas op mijn opa’s sterfbed en ook dan nog maar mondjesmaat, maar wij trekken het verhaal met groot enthousiasme uit hem, want wij vinden het wel interessant zo’n petite histoire amoureuse bij snarenspel. In ieder geval zitten we nu met een Franse huurder die de vriendelijkheid zelve is. Ik probeer in mijn paasbeste Frans een beetje met hem te praten en het gemakkelijkst gaat dat nog over muziek: Hij heeft een pick-up, une gramophone, en een heleboel Franse plaatjes, beaucoup des disques, mon petit garçon: Charles Aznavour, Adamo, Gilles Dreu met Alouette en natuurlijk Jacques Dutronc met mijn favoriete Franse nummer ooit toujours: Il est cinq heures, Paris s’eveille… Alleen al dat opzwepende begin. We draaien het heel vaak en ook als hij niet thuis is mag ik op zijn kamer plaatjes draaien.

Het is in die tijd dat op school mijn cijfers voor Frans als een tweetrapsraket omhoogschieten, maar het mooiste komt nog: Hij heeft een Citroën DS, een Snoek, een zwarte Snoek, net als de Franse president, en die staat hier gewoon voor de deur. Ik heb geen idee waar hij werkt of dat hij nog studeert of hoe hij aan z’n geld komt, maar dat doet er allemaal niet toe. Hij woont bij ons – dichterbij is Frankrijk nog nooit geweest en ik zit er met mijn neus bovenop.Wanneer hij op een dag vraagt of ik met hem mee ga naar Scheveningen hoef ik daar geen moment over na te denken en ook mijn moeder vindt het gelijk een goed idee. Oui, oui, c’est bon, heeft ze dan inmiddels al geleerd. We rijden als een vorst naar de kust en laten ons verwennen op de pier, die dan nog enige allure heeft en nog niet verpest is door gokautomaten en lege, vervallen restaurants. Het is er druk en feestelijk gezellig en van verval is nog geen spoor te bekennen. Van het strand of de golven weet ik niets en het weer doet er ook niet toe. We genieten van de dag en van elkaar en ik besef niet eens hoe bijzonder zo’n uitje is.

Aan het eind van de middag gaan we samen eten in een restaurant met mooie lichtroze lakens op de tafel en wanneer we weer naar huis gaan doezel ik weg in de grote leren fauteuil en als de kleine prins word ik weer keurig op tijd thuisgebracht, waar mijn moeder ons een hartelijke ontvangst bereid in haar gebarentaal Frans alsof hij ook een beetje haar prins is. Het is lief om mijn moeder zo gelukkig te zien. Hier encore…

Ate Vegter, 14 september 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s