91 Op de vlucht

Het is bijna onmogelijk om je een voorstelling te maken van de omstandigheden waaronder mensen op de vlucht slaan. Je ziet de beelden op televisie en kijkt vervolgens naar een film of naar Heel Holland Bakt, wat ik een heel erg leuk programma vind en waar ik heel graag naar kijk, met name vanwege Martine Bijl omdat ze zo mooi perplex kan kijken, zoals geen ander dat kan. Of je leest de krant – we hebben het nog steeds over vluchtelingen – en vervolgens vouw je hem dubbel, stopt hem in je tas, pakt je sleutels en gaat naar je werk.

Zo doe ik het tenminste ongeveer elke dag. Boterhammetje mee, nog een koffie voor onderweg. En dan gaan de gesprekken op je werk bij de koffieautomaat en de printer ook vaak over vluchtelingen en hoor je een scala aan meningen en angsten voorbij komen. De Algemene Beschouwingen worden er ook door gedomineerd. En zo graag ik naar de Algemene Beschouwingen kijk en zo graag als ik geniet van het debat, zo schrijnend en erger is de tegenstelling met de situatie van de mensen waarover gepraat wordt. Het is niet te bevatten. En je zet de televisie uit en gaat een stukje schrijven of een boterham smeren of een glas wijn inschenken of gewoon naar bed, want morgen is er weer een dag. En ik moet nog die presentatie voorbereiden en ik moet nog een plan schrijven met de verschillende scenario’s voor 2016. En we moeten nog een kadootje kopen, want die en die geeft een partijtje en wil je sperziebonen of broccoli en karbonade of cordon blue en tot overmaat van ramp is mijn telefoon ook nog kapot. Moet ik hem laten maken of een nieuwe? Hebben we nog afspraken dit weekend? De glazen voor de Wijnroute zijn gelukkig geregeld. Verschillende collega’s zijn inmiddels opgeroepen door de crisisdienst, anderen hebben zich vrijwillig aangemeld. Ze helpen op het Centraal Station of op de verschillende opvanglokaties, overdag, ’s avonds, soms tot diep in de nacht, onder werktijd en in vrije tijd. Het spreekt vanzelf en iedereen vindt het gewoon. Er circuleert momenteel een cartoon op facebook hierover. Het is een variant op de bekende Telfort reclame. De tekst luidt: eerst heb je een vluchteling op de buis en dan heb je een vluchteling in huis. De werkelijkheid loopt hieraan volmaakt parallel. In Amsterdam wordt al onderzoek gedaan naar die huishoudens die bereid en in staat zijn om mensen op te nemen en die ook in een huis wonen wat het mogelijk maakt. Moeten we bang zijn of gastvrij? Moeten we bang zijn om onze normen en waarden te verliezen of moeten we juist handelen vanuit onze normen? En moet we die normen dan beschermen met nee of juist uitdragen met ja? Of ligt de waarheid daar waar zij altijd ligt? In het midden, op straat? Ga je de hele wereld redden of doe je wat je hand vindt om te doen? Henny Vrienten heeft een liedje over vluchtelingen gemaakt. Moet je het dan niet zingen omdat je bang bent dat mensen denken dat je er een slaatje uit wilt slaan, of moet je het wel zingen om mensen een hart onder de riem te steken?

Ik heb bijna de neiging om het woord vluchtelingen met een hoofdletter te schrijven omdat het zo’n groot onderwerp is. Het Rode Kruis vraagt altijd geld, soms dekens en kleren en nu ook de directe inzet van tienduizend nieuwe vrijwilligers. Het is het gesprek van de dag en menigeen slaapt er slecht van of zet de televisie uit. Ik weet het ook niet. Laten we handelen vanuit ons hart en een tafel dekken en een bed opmaken in plaats van een muur te bouwen. En laten we elkaar niet te hard vallen als we verschillende keuzes maken. Laten we zacht zijn voor elkaar, want wat de wind wil zullen we nooit weten.

Ate Vegter, 21 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s