97 Singelfestival

Zaterdag was het Singelfestival in Edam, waarvan wij ook dit jaar weer onze specialiteit hebben bijgewoond: de kindermiddag. Ik geloof dat we in de afgelopen jaren niet een keer hebben overgeslagen en dat moet ook maar niet want het is altijd weer een ware belevenis. Vorig jaar bijvoorbeeld was er een zinderend optreden van De Hippe Gasten en dit jaar is het optreden van de Gillende Keukenprins van a tot z energiek en geladen, om niet te zeggen psychotisch.

Maar laat ik bij het begin beginnen, want omdat Jante hier logeert zijn wij al sinds vrijdag een gezinnetje van vier en dat geeft een hele andere dynamiek, maar we zijn toch mooi op tijd binnen op het festivalterrein om er niks van te missen. Wat onmiddellijk opvalt is de grote variëteit aan activiteiten. Bij de ingang staat een hele grote kast met allemaal laatjes, met een steeds weer verrassende inhoud, daarnaast kun je geschminkt worden en even verder op kun je knutselen of een creatieve pannenkoek bestellen. We gaan eerst naar de voorstelling van Loes die in haar eentje met de nodige rolwisselingen een krokodillenfamilie speelt. We moeten wel hals-over-kop de zaal uit want deze krokodillen blijken kindjes te lusten.

Mooi aansluitend is dan het superdynamische optreden van de Gillende Keukenprins, die echte suspense weet te koppelen aan een heel hoog tempo en het publiek subliem in zijn greep heeft, met een enorme vitaliteit, veel actie en humor en ook levensgevaarlijke situaties met boter en vuur. Hij kan net zo griezelig en bezeten kijken als Vincent d’Onofrio in zijn rol van Gomer Pile in Full Metal Jacket. Laura komt niet meer bij van het lachen en Johan moet er ook aan geloven want de prins wil speciaal voor hem een pannenkoek bakken, waarbij er zoveel misgaat dat het mij verbaast dat er aan het eind toch een hele serieuze pannenkoek gebakken is die dan wel weer aan Johans neus voorbijgaat naar een schone dame, zoals het zo vaak gaat met prinsen. De kleine dames knutselen tussendoor nog een mooie muts in elkaar, laten zich beschilderen als pandabeertjes en werken hier en daar nog een zakje chips weg, maar dan begint de voorstelling van Hilaria. Een oosters sprookje van ik-weet-niet-hoeveel-en-een-nacht, waarin de Kalief echt kan zweven, we hebben het voor onze eigen ogen gezien, een haremmeisje kan vliegen op een tapijtje en waarin een heel vriendelijk jongetje uit het publiek wordt opgegeten door een slang. Daarna meldt zich toch ook nog een meisje als vrijwilliger en voor onze verbaasde ogen worden zij in een oogwenk verwisseld en kunnen zij tot geruststelling van iedereen weer terugkeren naar hun eigen papa en mama. Maar de vraag blijft wel, wie is nu eigenlijk wie en wie zit er dan nog in de buik van de slang… Deze voorstelling is voor Jante en Sofieke wel iets te eng en zal wellicht nog tot dromen leiden.

Ik zit hem ook te knijpen en vind de spanning meedogenloos. Grote bewondering voor de creativiteit om zoiets tot stand te brengen. Kindertheater, het is heel arbeidsintensief denk ik, met relatief weinig speelgelegenheden. Geen vetpot dus, maar wel hilarisch om naar te kijken en met een mooi thema vandaag: Een buikdanseres is als het leven, zij danst voor iedereen maar even. Nou ja, dan begint de zon al weer te zakken en gaan we weer naar huis ook omdat de moeder van Jante en de witte wijn op ons wachten. Het is prachtig weer en een mooie dag. Het is mooi weer en een prachtige dag. Kan ook. Als we nu maar niet gaan dromen straks.

Ate Vegter, 27 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s