98 Heb je het ooit zo zout gegeten?

Meneer Zoutewelle was een vriendelijke man. Het was denk ik ook een behoorlijk intelligente man en zeker een hele betrouwbare man. Eigenlijk had hij heel veel goede eigenschappen, maar voor ons was hij met name streng, iets wat wij ook wel nodig hadden. Meneer Zoutewelle was het hoofd der school en gaf les aan de zesde klas waarin ik zat. Het was een mooie moderne school. Het gebouw was een H met klassen in alle poten en het streepje was de gang. Er was veel glas rondom en de ramen konden met een hefboom opengezet worden. Dat was heel wat voor die tijd, we hebben het over de jaren zestig.

Die Zoutewelle kon heel goed vertellen en voorlezen. Ik herinner mij nog De Bikkel van Diet Kramer: buigen of barsten, Bikkel! En ik herinner mij zeker ook nog Razende Roeltje en Roeland Westwout van dezelfde schrijfster met de hartstochtelijke liefde voor Mies, die een ernstig verkeersongeluk krijgt. Nou ja, het komt natuurlijk allemaal weer goed maar met die Bikkel is wel iets geks aan de hand, want ik herinner mij van het voorlezen juist die uitdrukking: buigen of barsten, Bikkel, juist omdat ik mij met die koppige Bikkel kon vereenzelvigen. Nou heb ik onlangs het boek weer gekocht in een mooie antiquarische uitgave van de Openbare ULO-school Wieringen in Hippolytushoef en ook weer gelezen en nou staat die hele uitdrukking er niet in! Heb je het ooit zo zout gegeten? Ja, dat vind je misschien helemaal niet erg, maar ik was compleet verbaasd. Wat is hier gebeurd? Heb ik het verzonnen of speelt mijn geheugen hier een spelletje? Ik spreek tegenwoordig wel vaker mensen van vroeger – je krijgt er steeds meer bij naarmate je ouder wordt – en ook daar verschillen de herinneringen soms dramatisch.

Ik denk dat ik het heel erg eens ben met mijn geliefde professor Willem A. Wagenaar, waar ik in Leiden eind jaren zeventig nog college van heb gehad, schrijver van De beste stuurlui dempen de put, die zegt dat er niets onbetrouwbaarder is dan ons geheugen. Goed. Even terug naar de klas. Ik zat dus in de zesde klas en weet mij nog heel goed de kleur van het gras rond de school te herinneren. Het was groen. Ik weet het zeker want ik zat eindeloos naar buiten te kijken, dromend van, ja waarvan eigenlijk, van verre landen? van meisjes? Een paar kregen er toen al borstjes in die tijd, maar ik heb daar nooit van gedroomd, dacht ik. Ik herinner mij daar tenminste niets van, maar we weten inmiddels dat het geheugen onbetrouwbaar is, dus het zou heel goed kunnen, maar andere dromen staan mij ook niet echt bij.

Nou ja, eentje dan, waarin ik woon in de toren van een Spaans kasteel en waarin ik kan vliegen, maar dat droomt iedereen. Ik weet alleen dat ik naar buiten keek omdat ik ook heel graag buiten wilde zijn. Kennelijk heeft dat niet echt bijgedragen aan mijn kennis en vaardigheden, want toen ik aan het eind van het schooljaar mijn rapport kreeg stond daarin: Op de ULO zal Ate héél hard moeten aanpakken, anders blijft hij het eerste jaar zitten. Ik kan niet anders zeggen, hij heeft gelijk gekregen. De cijfers wezen daar al op: Een 4 voor Schrijven, Aardrijkskunde en Geschiedenis, een 5 voor Tekenen, een 6 voor Nederlandse Taal, Lezen, Rekenen, Vlijt en Gedrag, een ongelofelijke 7 voor Lichamelijke Oefening en natuurlijk een 8 voor Bijbelse Geschiedenis. Daaronder de handtekening van W.J. Zoutewelle en de door mij nagemaakte handtekening van mijn vader.

Voorin het rapportboekje stond: ‘Aan de Ouders, Dit boekje wordt drie keer per jaar aan de leerlingen meegegeven. Wij vertrouwen, dat U uw volle aandacht aan de cijfers zult schenken. Bij vooruitgang wilt U dit wel in de kinderen waarderen en bij minder gunstige resultaten medewerking verlenen om verbetering tot stand te brengen. Steeds zijn wij gaarne tot overleg bereid. Het boekje wordt eigendom der leerlingen bij het verlaten der school. Het hoofd der school, W.J. Zoutewelle.’ Toen ik kort nadat ik dat een keer had gelezen van mijn vader op mijn donder kreeg, zei ik tegen hem: U moet medewerking verlenen om verbetering tot stand te brengen en vooruitgang in de kinderen waarderen, maar daar werd hij nog kwaaier van. Jaren later heb ik nog één keer een triest bericht gehoord over het hoofd der school. Hij was verdronken in de Dode Zee. Ach, arme, strenge, vriendelijke meester Zoutewelle, what’s in a name…

Ate Vegter, 28 september 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s