105 Pa de Jong

Van de overgang van de Lagere School naar de Mulo kan ik mij niets herinneren. Ik ben er gewoon opeens, zomaar. Al die leraren zijn er ook, als duveltjes uit een hele grote doos, klaar om mij te leren en te beleren en naar het leven te staan. Misschien helpt het om even hun namen te noemen. Namen openen vaak deuren. De directeur is Pa de Jong, ik heb hem nooit anders genoemd. Mijn moeder noemt hem meneer De Jong:
– Meneer De Jong heeft gebeld.

Dat gaat dan altijd over mijn gedrag of erger nog over de tegenvallende resultaten van uw zoon, zoals hij dat pleegt te zeggen. Hij belt zo vaak dat ik op den duur de microfoon en de speaker van de telefoon omdraai wanneer ik weer een telefoontje verwacht:
– Ja, met mevrouw Vegter… hallo? Hallo!… Dirk, de telefoon is stuk.
Ze noemt mijn vader altijd Dirk, terwijl hij Derk heet. Ik vind dat onbegrijpelijk, maar een half uur nadat mijn moeder wordt gebeld verwissel ik stiekem weer luisteren en spreken zodat alles weer normaal functioneert, behalve ik dan natuurlijk, want ik blijf tenslotte toch zitten dat eerste jaar. Andere leraren zijn Van de Lagemaat, met een wat zwakke glimlach, die alles wel goed vindt, dat is eigenlijk wel mijn karakter, maar ja, dan rijdt die weer in een Dyane in plaats van in een echte Eend, wat een sukkel.

Dan heb je nog Kooimans, die in paniek de klas binnenrent, wanneer wij aan het vechten zijn en die wanneer wij naar hem luisteren, altijd histerisch zegt wanneer hij historisch bedoelt en dat moeten wij dan heel grappig vinden. Het enige grappige aan hem vind ik zijn strak achterovergekamde haar waarin hij in het midden toch nog een scheiding weet te flansen, ik heb geen idee waarom.

Dan heb je Piet Hordijk, waarom weet ik van hem zijn voornaam? We noemen hem altijd Pietje Molecuul omdat hij fysica geeft, waar ik altijd hele goeie cijfers voor heb. Tussen alle tweeën en drieën op mijn rapport staat regelmatig een tien voor fysica en een acht of negen voor Bijbelse Geschiedenis, maar dat komt door mijn Gereformeerd Vrijgemaakte opvoeding, want wat ze daar op die Hervormde Mulo van de Bijbel weten, dat is echt de moeite niet waard.

Verder heb je Van der Velden, vriendelijke, ja bijna lieve leraar Engels met een zoon die in het Open het Dorp-dorp woont, en die mij belangstelling bijbrengt voor de Last Night of The Proms in de Royal Albert Hall, terwijl ik echt nooit verder luister dan de Stones of de Kinks. Over de Beatles hebben we het maar niet. En die mij ook de juiste uitspraak van de Engelse Th bijbrengt en van wie ik nog weet: From two to two to two two.
Dan krijgen we ook vanaf klas 1 wiskunde van Jansen die al met pensioen had moeten zijn, maar toch nog het verschil tussen een gelijkbenige en een gelijkzijdige driehoek weet uit te leggen, terwijl wij bij een gelijkbenige driehoek alleen maar aan Ineke en Linda denken, maar dat terzijde.

En last but not least juffrouw De Boer, die Maatschappijleer geeft met een bandrecorder terwijl ze eigenlijk Duits moet geven, maar dit belangrijker vindt. Die voorleest uit Een Ellendige Nietsnut van Remco Campert en daar gaan we dan over praten. Wij denken toen nog dat we helemaal geen les krijgen op die manier maar dat is om te beginnen al een groot misverstand. Het is gewoon modern. Weten wij veel. We begrijpen het gewoon nog niet. Ze leest ook voor uit Nooit met je rug naar de klas van H. Bonset van de kritiese leraren: Als iemand het met je eens is, maar niet met de manier waarop, dan is hij het niet met je eens. Kijk, dat zijn nog eens teksten. Tien jaar later doe ik Eindexamen Nederlands aan de Pedagogische Academie bij diezelfde Bonset, maar zover is het nu nog niet.

Ik moet eerst nog blijven zitten in de eerste klas van de Mulo. Wat een tijd! Ik ben twaalf! Het is precies vijftig jaar geleden nu dat al die onzin begint. De Beach Boys zingen Barbara Ann (meisjes!) en de Animals zingen Don’t Let Me Be Misunderstood (je begrijpt me niet!) en ik zing met de Stones Get off of my Cloud! (lazer op!) Zo is het gewoon: We Love You, Jumping Jack Flash, Honky Tonk Women. En op dinsdag naar Catechisatie en op zaterdag naar de Jeugdvereniging Koningskinderen in Pro Salute. En zondags twee keer naar de kerk. Daar heb ik alles geleerd. Dat is allemaal normaal.

Ate Vegter, 5 oktober 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

 

Advertentie

2 Comments

  1. Hoi Ate Vegter wat leuk om jouw stukje Mulo Julianaschool te lezen. Ik zat daar ook op school met pa de Jong, jorritsma, delhaas, martin van der Velden, juffrouw de Boer had ik al op de lagere school. Uit Wildervank. Vreeken, gym, van rheenen, tekenen.
    Piet Hordijk oftewel Pietje Molecuul was mijn favoriet. Ook ik haalde voor biologie en fysica hoge cijfers. Gaf heel goed les. Kwam later als huisvriend in ons gezin, kinderen waren dol op hem. Zijn soldatenverhalen waren ongekend.
    Het pieplokaal waar we zangles kregen, het oude scheikundelokaal. Heb het fycicaschriftje nog van Hordijks lessen. Ma en ma kriek, zij belgisch, hij altijd de klos!!!! Waren leuke jaren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s