106 Velpon lijmt alles

Pa en Ma Kriek zijn het mooiste koppel leraren dat wij op de MULO hebben. Ze zijn met elkaar getrouwd en komen altijd samen naar school in een een grote witte Opel Rekord, behalve als ze ruzie hebben. Wanneer ze ’s morgens ruzie hebben gehad komt zij met de auto en hij op de fiets, nooit andersom. Ze heeft dan ook goed de wind eronder op school en waarschijnlijk thuis ook. Hij kan op school geen orde houden en heeft denk ik ook thuis weinig te vertellen. Zo vullen ze elkaar mooi aan en zitten ze elkaar niet in de weg. Wat ze ook met elkaar hebben, het is zeker geen machtsstrijd, die is al gestreden. Het zou nog wel kunnen dat ze ieder met eigen vervoer komen omdat hun lesroosters niet voldoende op elkaar afgestemd zijn, maar dat vind ik een weinig romantische gedachte en het is niet het verhaal dat de ronde doet. In ieder geval zorgen ze ook goed voor elkaar en helpen ze elkaar waar dat kan.

Zo gebeurt het regelmatig dat wanneer Pa Kriek de controle over zijn klas volkomen kwijt is en alleen nog schreeuwend boven het tumult uitkomt, zijn vrouw de klas binnenstormt:
– Herman! Herman! Beheers je toch! Doe jezelf geen geweld aan! Denk aan je hart!
Vervolgens draait ze zich tot de inmiddels nu wel doodstille klas:
– Jullie moest je diep schamen die man zo te bejegenen.
Ja, dat begrijpen wij ook wel.
– Als je zo het bloed onder zijn nagels vandaan haalt, verdien je het licht in je ogen niet.
Doe maar uit dan.
– Jullie gaat nu aan het werk en de eerste die ook maar de geringste behoefte heeft om nog iets te zeggen, krijgt met mij te maken.
Volgens mij is dat nu al het geval mevrouw, denk ik, maar ik hou toch maar mijn mond. Juist door dat jullie moest en jullie gaat heeft ze een torenhoog gezag, waar niemand aan tornt.
Ze draagt de klas weer over aan haar man, terwijl ze hem iets influistert en verdwijnt. Het enige geluid dat je nog hoort is het ruisen van haar rokken en de deur die ze ademloos zacht achter zich sluit.

Pa Kriek hervat de les op extern gezag. Helaas kan ik mij niet altijd zo goed inhouden en ik raak dan ook regelmatig met hem in debat. Tot hij er op zekere dag genoeg van heeft en een nieuwe strategie kiest: De les is nog niet begonnen en de klas is nog vol geroezemoes, wanneer hij binnenkomt. Maar hij loopt niet naar voren naar de lessenaar, maar gaat rechtsaf de klas in en komt recht op mij af. Onder zijn linkerarm houdt hij zijn versleten bruine schooltas geklemd. In zijn mond bungelt een Caballero en zijn rechter wijsvinger priemt naar mijn neus. Zijn ogen schieten vuur, wanneer hij zegt:
– Ga jij nu maar vast de klas uit. Anders moet ik je er straks toch uitsturen en dan hebben we dat maar gehad.
– Maar meneer! Ik heb nog niks gedaan!
– Dat is het precies. Je doet niks en je weerstaat mijn gezag. Ga je melden bij meneer De Jong.

Ik verlaat de klas schouderophalend, maar geniet ook van de aandacht. Ik meld mij niet bij meneer De Jong, maar bij de conciërge, die ik in de loop van het jaar al behoorlijk goed heb leren kennen. Hij is bezig met het schoonmaken van de wc’s en ik bied aan hem te helpen.
– Ja, zegt-ie, dat is goed. Dat zal je leren. Ik poets me hier een ongeluk. Het lijkt wel of jullie de hele dag Velpon eten dan hier een beetje komen schijten.
Dat had hij niet beter kunnen zeggen. Ik krijg het beeld niet meer uit mijn hoofd. Gelukkig draait hij snel weer bij en hervindt hij zijn gemoedelijke toon en maken we gewoon een praatje zoals altijd. Het is niet de laatste keer dat ik hem help maar over Velpon heeft hij het nooit meer gehad.

Ate Vegter, 6 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s