108 Gymzaal

Mevrouw Kriek heeft de eer of de pech om op maandag ons de eerste les te mogen aanbieden. Dat betekent dat zij ook de weekopening verzorgt met het gezamenlijk zingen van een psalm. Ze bereidt dat altijd goed voor en kiest mooie activerende psalmen: De Heer zal opstaan tot de strijd bijvoorbeeld, waardoor iedereen gelijk wakker is. Wanneer ze een keer twijfelt en ons inspiratie vraagt, roep ik: Psalm 119, heen en terug. Ze kijkt mij vernietigend aan, want ze weet net zo goed als ik dat psalm 119 met zijn 88 verzen de langste psalm ooit is en dat ze niet meer aan lesgeven toekomt, wanneer we die allemaal gaan zingen – en terug. Het is een grap die je niet te vaak kan maken, maar wel af en toe, eigenlijk zodra die weer vergeten is, zeg maar.

Wanneer ik de namen van de leraren in mijn hoofd laat spelen, ruik ik de banken weer: Van Tongeren, Soetekouw, Vreeken, Van Rheenen en natuurlijk Delhaas. Hij heeft de mooiste handtekening ooit, vind ik, maar het is wel een gluiperd. Hij is gewoon niet eerlijk en lapt je erbij, terwijl je dat niet verdient. Hij houdt zich niet aan afspraken en valt daarmee als leraar en als mens door onze jongensmand, want die is ongenadig. Als je geen orde kunt houden, voilà, dan ben je alleen maar een loser, maar als je niet eerlijk bent, dan is er gewoon geen plek voor je. Ook voor elkaar zijn we niet gemakkelijk, want je moet scherp en adrem zijn en ook nog sterk en lichamelijk goed ontwikkeld. Je moet een balletje kunnen trappen en ook met basketballen veel kunnen scoren. Dat is allemaal niet aan mij besteed. Ik weet dat de bal nooit die kant op gaat die ik bedenk. Maar goed, scherp en adrem ben ik wel en zo red ik mij uit menige hachelijke situatie al levert het ook nog wel eens een pak slaag op van Paul van Boven, die met zijn bijna twee meter lengte en een meter breedte boven iedereen uit torent. Ik heb hem nooit iets verstandigs horen zeggen, maar ik ben zelf ook niet al te snugger als ik hem daar op wijs. Het kost mij één keer een blauw oog en een bril. Zo lossen wij onze conflicten op en krijgt iedereen zijn rol en rang in de pikorde van deze jongens in ontwikkeling, waarbij de prestaties in de gymzaal van doorslaggevend belang zijn. Dat is voor mij een crime, want het is pas in het tweede jaar dat ik door een aangename groeistuip opschuif van de kleintjes naar de jongens die er toe doen.

Gymnastiek zal nooit mijn favoriete vak worden natuurlijk, maar ach, ik heb mijn eigen geheime verbond met deze zaal. Niet de sport maar het Woord is hier voor mij van belang, want wat bijna niemand weet is dat wij, de gereformeerd vrijgemaakten, hier in deze gymzaal naar de kerk gaan. Elke zondag twee keer, om half tien en half vijf en alle psalmen die mevrouw Kriek ons zo voortvarend op maandag laat zingen heb ik hier in de gymzaal al talloze malen op zondag gezongen, behalve psalm 119 heen en terug.

Ate Vegter, 8 oktober 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s