118 Ga schrijven, lummel!

Wat veel verontrustender is, is dat áls we zo oud worden als ik net heb uitgerekend, we ook niet veel tijd meer hebben. Ik veertien jaar en jij nog twaalf jaar. Ja, daar sta je van te kijken hè. Maar in theorie gaan we in dezelfde volgorde dood als dat we geboren zijn. Dat gelooft natuurlijk niemand en het zal ook niet echt zo gebeuren. Het blijft een verrassing. En het baart mij ook zorgen, temeer daar ik nog alles wil opschrijven.
– Hoe bedoel je, alles opschrijven?
– Nou ja, kijk. Ik heb vroeger wel een paar verhalen geschreven, maar daarna niet veel meer. En nu moeder dood is moet er wel iets gebeuren. Toen pa doodging zijn we in ’87 begonnen met de Vegter Kroniek. Onze eigen familiekroniek waarin we nu al 28 jaar (!) elke maand, elke twee maanden lief en leed delen. De VK heeft eigenlijk zijn samenbindende rol overgenomen, tenminste dat is mijn theorie.
– En nu ma dood is?
– Nu zij dood is moet de rest ook verteld worden. Alles moet nog verteld worden, zeker over vroeger en ik denk dat niemand het gaat doen, dus ga ik het doen, maar het komt er niet van. Ik ben veel te lui en te slordig, net als mijn kanker, zoals het rapport al zei. Het zou eigenlijk goed zijn als ik iemand tegenkom die mij een schop onder de kont geeft en zegt: Ga zitten lummel en ga schrijven! Je tijd is bijna om! Maar waar vind je zo iemand?

Een paar jaar na dit gesprek kom ik Alje tegen. Ik leer hem kennen via mijn werk en we raken bevriend door onze gezamenlijk passie, schrijven. In juni 2015 zitten we in De Pont in Amsterdam Noord en begin ik ook tegen hem te zeuren dat ik maar niet tot schrijven kom, terwijl ik het eigenlijk wel wil. Echt van dat gelamenteer van een talentloze would be schrijver die wel wil maar niet de guts heeft om op z’n billen te blijven zitten tot er weer een stukje klaar is. Altijd maar lullen en nooit iets doen. Veel te lui en te…
– Weet je wat jij gaat doen, Ate? zegt Alje dan, terwijl hij mij met zijn ene oog doordringend aankijkt, jij gaat een jaar lang elke dag een stukje voor mij schrijven. 364 stukjes van minimaal 500 woorden.
Ik ben perplex.
– Wat is er mis met 365 stukjes? Heb ik één vrije dag of zo?
– 364 stukjes en ze zijn minimaal 500 woorden en gaan over…
– Nee, nee, nee! Niet nog meer aanwijzingen! Ik voel een ja opkomen. Ik denk wel dat ik het ga doen. Sterker nog, ik ga het doen. Elke dag een stukje, 500 woorden minimaal, maar ik ben helemaal vrij om te schrijven waarover ik wil. Het is een fantastisch plan!

Dit gesprek vindt plaats op vrijdag 19 juni 2015. Op zaterdag 20 juni schrijf ik mijn eerste stukje 001 De Pont, over mijn ontmoeting met Alje, maar ik schrijf niet over onze afspraak. Het is nog te kwetsbaar. Ik besluit direct de stukjes te nummeren om zo een duidelijke eenheid, gezamenlijkheid te creëren en om te weten wanneer ik in godsnaam klaar ben en ik besluit direct alles op Facebook te zetten, want Alje is een prima kerel, maar ik wil wel meer lezers en als ze het niks vinden dan lezen ze het maar niet, toch? En de rest is geschiedenis.

Ate Vegter, 18 oktober 2015

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s