121 Herfstvakantie – 2

We zijn nu precies halverwege de herfstvakantie. De tijd vliegt, ook in de herfst. Als bladeren van de bomen, zo vallen de dagen achteloos achter ons om. Ik heb nieuwe kleren gekocht, ribbroeken, want dat is weer helemaal in en ook serieus hippe sokken. We hebben maandag pizzadag gezellig pizza gegeten met de buren en we zijn daarvoor wezen zwemmen in Purmerend.

Gisteren is de vader van Eduard begraven. Het was een mooie dienst. Ik kende Eduards vader niet persoonlijk, maar wel uit de verhalen natuurlijk. En het is altijd mooi om iemand via een uitvaartdienst te leren kennen, al is dat wel een beetje laat. Dat begrijp ik ook. Het was mooi om bij Eduard te zijn en hem te steunen in zijn verdriet, mooi ook om te zien hoeveel vrienden er waren. Zo’n rit in een lange rij naar de begraafplaats heeft toch altijd iets wat bezinning geeft. Eduard is de laatste anderhalf jaar heel intensief bezig geweest met de zorg voor zijn vader. Ik heb dat weinig mensen zo trouw en belangeloos zien doen. Na de begrafenis zijn we nog even naar het graf van Laura’s vader geweest. Dat is toch ook al weer bijna drie jaar geleden. De tijd vliegt, als bladeren van de bomen, zo vallen de dagen achteloos achter ons om, juist in de herfst.

Vanmiddag gaan we naar de bioscoop. Het is eerlijk gezegd nog wel een heel gedoe om voor een zevenjarige een beetje aantrekkelijke programmering te organiseren die ook een week houdbaar is en bestendig tegen verveling en impulsieve wenswendingen. Maar voor vanmiddag lijkt het weer gelukt. We gaan naar Hotel Transsylvanië in 3D. Ik zou daar in mijn eentje niet naartoe durven, veel te griezelig vrees ik, maar met Sofieke erbij gaat het wel. Malou komt hier net binnen en die gaat ook mee. En we mogen popcorn! roept Sofieke. Je zou bijna zeggen dat deze dag niet meer stuk kan, maar we prijzen de dag niet voor de avond valt.

121

En dan moet ik nog bekennen dat de verloving met Mademoiselle Bourgeois verbroken is. Het gaat nie door nie. We vinden haar toch te oud en te rommelig en te klein. Laat ze dat maar niet horen. We hebben nu een zeer elegante dame uit Twente op het oog. Strak van buiten en romantisch van binnen. Een plaatje op Marktplaats. Morgen gaat we met haar kennismaken. We gaan dan ook weer eens langs bij Baukje en Kitty, want dat is ook al weer veel te lang geleden en Sofieke wil al heel lang een keer bij hen logeren. Zo combineren wij het nuttige met het aangename en zijn we weer fijn on the road. Inmiddels heeft Laura al nieuwe kopjes, borden en bakjes gekocht in de nieuwe huisstijl van onze nieuwe caravan en wie haar kent weet dat dat geen sinecure is. Het leven belooft weer nieuwe frisse kleuren en we kunnen bijna niet wachten tot het lente is en wij voor het eerst serieuze stappen gaan maken met het aanhaakhuis. Maar zover is het nog niet. Zondag begint de wintertijd.

Ate Vegter, 21 oktober 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s