124 Caravan

Vanuit onze spiksplinternieuwe caravan tik ik de eerste woorden van vandaag. Het is een heerlijke plek. Wanneer ik hier zit voel ik ruimte en vrijheid. Ik hoef niks. Dat is maar goed ook want ik kan ook niks. Het licht brandt niet, net zo min als de kachel. Het is donker en koud. Maar het is hier geweldig mooi. Het is een Constructam 410 BJ, een zeer zeldzaam model, zoals de verkoper niet nalaat te benadrukken en inderdaad ik heb er geen tweede gevonden. Ze is gemaakt in Temse in België, in 1972. Ze is drieënveertig, een prachtige leeftijd voor een caravan, op het toppunt van haar schoonheid, alles tot bloei gekomen en nog geen spoor van verval, midlifecrisis achter de rug, nog lang geen pensioen en nog vele actieve jaren voor de boeg, achter onze Volvo. Het begint eigenlijk met een andere Belgische schone, maar die kan toch geen genade vinden in de ogen van Laura, Te oud, te rommelig en met name te klein, laat ze het maar niet horen. Een intensieve zoektocht volgt. Ik weet ook niet waarom, maar wij moeten opeens een caravan. Ik heb echt geen idee, maar het moet. Gelukkig valt ons beider oog op deze Twentse schone, want daar komt ze vandaan. Het is een heel end rijden en ik hou mij hart vast wanneer Laura als eerste haar voor ons nog maagdelijke ruimte betreedt. Even is het stil. Dan breekt het ijs: Het houtwerk is echt mooi. Zie je die afwerking? Kijk naar die lijn, dat loopt gewoon goed. En hout is echt hout, geen kunststof te bekennen. Op dat moment weet ik dat de caravan van ons is, zeker wanneer ik even later in de caravan met de verkoper in gesprek ben en Laura opeens breed lachend voor het raam verschijnt, haar duim enthousiast omhoog. O nee, denk ik enerzijds, waarom doe je dat, dat kost geld zo’n gebaar, want dan weet hij dat jij hem heel graag wil hebben. O ja, denk ik anderzijds, deze mag het worden. Ik hoef nu alleen nog maar te onderhandelen over de prijs en dan is-ie van ons. Een vooruitzicht dat mij meer aangenaam streelt dan ik vooraf heb kunnen bedenken.
Voor de vorm vragen we enige bedenktijd met een kopje koffie in de buurt. We zijn het er snel over eens. Dit moet haar maar worden. Kitty, die we als getuige-deskundige hebben meegenomen heeft nog wel talloos veel bezwaren, maar ja die hebben altijd hele nieuwe caravans gehad en dat is niet echt ons kopje thee. Maar ik ben wel heel blij dat ze er bij is want ik heb in een dag meer over caravans geleerd dat in al mijn dagen daarvoor. Ook Sofieke is enthousiast en vindt dat we het maar moeten doen en samen wegen de damesstemmen niet op tegen mijn enige mannenstem, die overigens ook voor is.

We spreken af dat ik in mijn eentje de onderhandelingen zal doen en dat heeft toch ook nog een aantrekkelijk voordeel opgeleverd. De kleine nodige reparaties hebben we laten zitten en voor een absolute meeneemprijs hebben we het ding meegenomen. Niet voordat we bij de bank en de RDW zijn geweest, want JA zeggen brengt allerlei bureaucratische mechanismes in werking, dat weet iedereen. Gelukkig is dat toch allemaal snel geregeld en daar is dan eindelijk het moment, de koppeling van caravan en Volvo. Ik draai nog een paar extra rondjes op het terrein van de RDW, ook om te kijken of zij onze kleine draaicirkel wel aankan en vervolgens trap ik het gas wat dieper in, op weg naar huis. On the road forever. En nu zijn we op onze eerste stop, op de oprit van Baukje en Kitty. Morgen gaan we echt naar huis en is er om denk ik een uur of vier een heuse caravanwarming party op de plek waar zij dan staat. Ik moet er allemaal nog erg aan wennen, maar geniet al helemaal van het idee, dat we nu twee thuizen hebben.

Ate Vegter, 23 oktober 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s