128 Zonder geluk

Geluk is een besluit, zei Mies Bouwman ooit. Mies Bouwman? Die is toch al lang dood? Leeft die nog dan? Ja, die leeft nog, ze is 85 en ze gelooft in geluk. Dat je geluk kunt afdwingen en zo. Dat je geluk kunt zoeken, misschien wel. Je kunt besluiten gelukkig te zijn. Daar keek ik destijds wel even van op – en nog trouwens. En wat is dat dan, geluk, Mies? Geluk is een bed met schone lakens, zei Mies met een stralende blik in haar ogen en een lach die altijd op de loer lag. Lieve mensen, lieve mensen, hartelijk welkom, wat fijn dat u er allemaal weer bent. Dat was de Mies zoals we haar kennen. Later kwam ik er achter dat ze achter de schermen niet altijd zo lief was, maar ook wel hard en zelfs principieel kon zijn. En soms moet dat ook natuurlijk. Toch had ik altijd een speciale band met Mies. Ik zal je uitleggen waarom. Bij ons in de kerk geloofden wij dat je alleen door het geloof gered kon worden en in de hemel en zo. Dat was op zich nog niet genoeg want dan moest je je ook nog bij de ware kerk voegen, dat was onze kerk natuurlijk. Ik vroeg me dan altijd af: O ja, en Mies Bouwman dan? Dat is toch ongeveer de goedheid zelve met haar Open het Dorp en haar lieve mensen. Het kon er bij mij niet in dat zij geen genade in de ogen van God kon vinden, omdat ze niet geloofde. Ik wist niet eens of geloofde, maar die indruk had ik niet. Zij heeft daarmee denk ik aan de basis van mijn ongeloof gestaan en ja, dat pleit natuurlijk ook niet in haar voordeel. Of wel?
Op school las ik ooit een boekje van H. Bonset van de kritiese leraren: Nooit met je rug naar de klas. Daarin stond de stelling dat als mensen zeggen dat ze het met je eens zijn, maar niet met de manier waarop, dan zijn ze het niet met je eens. Dat begrijpt iedereen, want je kunt je zorgen maken over het grote aantal vluchtelingen, maar toch niet de behoefte hebben om auto’s in de fik te steken of kogelbrieven te sturen. Gelukkig blijft die aandrang bij de meeste mensen achterwege. Ik vermoed dat als mensen bang zijn voor geweld ze ook eerder geneigd zijn zelf geweld te gebruiken, maar het is niet de manier. Laten we liever zacht zijn voor elkaar. Dat betekent dat je niet zo hard moet schreeuwen dat de ander niet meer verstaanbaar is, ook al ben je nog zo bang of boos. Het is immers geen uitgemaakte zaak hoe we alle problemen het hoofd kunnen bieden. Het is niet voor niets een crisis, dat betekent dat we elke dag keuzes moeten maken. Hoe organiseren we de eerste opvang, en hoe informeren we onze burgers? Hoe zorgen we voor draagvlak en begrip en hoe gaan we om met angst en zorgen? Mag je je eigenlijk wel zorgen maken? Je hebt daar geen toestemming voor nodig, want je maakt je al zorgen. Hoe ga je daar dan mee om? En hoe kun je elkaar daarbij helpen? En als je helpt, hoe hou je dan ook je eigen belang in het oog? Dat mag toch ook? Nederland is van oudsher een gastvrij land, anders was ik hier ook niet geweest zoals de oplettende lezertjes weten. En jij misschien ook wel niet.
Ils sont venus, ils sont tous là, même ceux du sud de l’Italie, zingt zigeuner immigrant Charles Aznavour en zo zal het altijd zijn en blijven. Het heeft geen zin je tegen de geschiedenis te verzetten. Laten we liever zacht zijn voor elkaar en elkaar helpen en doen wat je hand vindt om te doen en luisteren naar het woord van de ander ook al is het zacht gesproken. En iemand op zijn minst een bed met schone lakens bieden, als een eerste stap naar hervonden geluk.

Ate Vegter. 28 oktober 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s