133 Allerzielen

De dominee gaat voorbij, zeiden wij vroeger als er een iets te lange stilte viel op een toch al niet zo gezellige verjaardag. Eerst een stilte en dan de dominee. Oorspronkelijk was de volgorde andersom. De dominee kwam voorbij en als gevolg daarvan viel er een stilte. De dominee immers was de aanzegger van de dood aan vissersvrouwen en andere ongelukkigen. Vanavond komt de dood zelf voorbij, hij heeft geen aankondiging nodig, in een macabere dans met fakkels en zeis, gevolgd door arm en rijk, jong en oud, kardinaal en heiden, edele en burgerman. Hij danst door de oude stad en met hier en daar een moment van stilte. Velen zullen denken aan degenen die hen in het laatste jaar ontvallen zijn. Vreemd genoeg moet ik vanavond steeds denken aan een jongen uit mijn klas. Ik zat in de eerste of tweede klas van de Mulo toen hij verongelukte. Het gebeurde vlak bij school. Hij fietste naast een andere jongen en hun sturen raakten in elkaar juist op het moment dat er een vrachtwagen met oplegger passeerde. Waarschijnlijk gingen ze dichter tegen elkaar aanrijden, juist omdat de vrachtwagen voorbij kwam. Hij viel tussen de vrachtwagen en de oplegger in en had geen schijn van kans. Ik kwam vlak nadat het gebeurd was langs die plek. Politie en ambulance waren er al en er lag een deken over hem heen. Maar ik wist nog niet dat hij het was. Dat zag ik pas toen ze hem in de ambulance tilden en zijn been onder de deken uitstak. Ik herkende zijn broek en het sloeg door me heen dat hij het was. Die dag en de dagen erna was alles en iedereen van slag, dat begrijp je. Ik moest er aan denken omdat ik een paar dagen geleden plotseling weer contact had met een andere jongen uit diezelfde klas. Ik had hem via Facebook opgezocht en een berichtje gestuurd. Hij reageerde opeens: Ik moest echt even nadenken, Ate… Dat was dus meer dan vijftig jaar geleden dat… en zo zat ik opeens met iemand te kletsen die na vijftig jaar opeens weer in beeld was. Bijzonder, hoewel ik denk dat velen vergelijkbare ervaringen hebben opgedaan de laatste jaren. We kwamen natuurlijk snel te spreken over André, de jongen die verongelukt was en het had hem nog veel meer aangegrepen dan ik, want hij was al vanaf de lagere school met hem bevriend en ik kende hem eigenlijk nog maar net. Maar nu is het verleden weer helemaal op z’n retour en denk ik op m’n ouwe dag aan die jongen die niet ouder dan twaalf, dertien jaar geworden is en de schrik voor z’n omgeving in de meest letterlijke zin van het woord. Wij waren er stil van, later in die klas, maar niemand zei, de dominee gaat voorbij, want niemand hoefde ons meer te vertellen wat er gebeurd was.

Zo danste de dood ook door die klas van brutale kwajongens en meisjes met spillebenen, veel te jong nog voor de dood, maar wie is er eigenlijk oud genoeg voor deze onrechtvaardige, die maar lukraak om zich heen zeist? Gelukkig kent de dodendans van vanavond een hoopvoller slot. Wanneer de dood terug bij Af is volgt een toost op het leven. To life, to life, lachaim! Lachaim, lachaim, to life!

Ate Vegter, 2 november 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s