141 Sint Maarten

Het is beter te gaan naar een huis van rouw, dan naar een huis van feestgelag, want dat is het einde van ieder mens en de levende neme het ter harte, zegt de Prediker (Prediker 7:4). Weet hij veel. Hij is vast nog nooit op een goeie houseparty geweest of op een gezellige verjaardag. Of zou hij misschien toch… vandaag was ik in een huis van rouw en ik besefte hoezeer de Prediker de spijker op de kop slaat: Verdriet is beter dan lachen, want bij een treurig gelaat is het met het hart goed gesteld. Ik was in het huis van de moeder van Peter. Het was een bijzondere uitvaart, intiem, persoonlijk, klein, precies zoals zijn moeder het gewild had, vertelde Peter. We waren daar met elkaar. Sommigen kende ik een beetje, anderen helemaal niet, maar we waren samen in de dood, in het afscheid, in het verdriet. Peter had een prachtig verhaal voorbereid en vertelde met liefde over zijn moeder en zijn vader en hun leven samen. Ook Karen vertelde over haar relatie met haar schoonmoeder die ze nu al weer dertig jaar kende. De derde spreker was de zooon van hele goede vrienden van Peters ouders en hij vertelde over die levenslange vriendschap. Een verhaal dat je maar zelden hoort tegenwoordig, over mensen die aan één woord genoeg hebben om elkaar te begrijpen en die als vanzelfsprekend hun hele leven bij elkaar blijven. Tot de dood hen scheidt, zoals dan nu gebeurd was. Het was een mooie, intieme vergadering van mensen die samen afscheid nemen. Na afloop, of halverwege, hoe zeg je dat, gingen we naar het Mirror Paviljoen om daar te genieten van het zelfde uitzicht als waar Peters moeder zo van genoten had, nu gelaafd en gespijsd door wijn of bier en bitterballen.

Het was mooi om erbij te zijn, maar ik moest wel iets eerder weg, omdat ik met Sofieke naar zwemles moest. Zaterdag mag ze afzwemmen (tussen haakjes op dezelfde tijd als Sinterklaas voet aan wal zet in Monnickendam, maar dat is kennelijk niet belangrijk en bovendien kan ze nog heel goed naar het Sinterklaasfeest in de kerk om drie uur, als de diploma-uitreiking niet al te lang gerekt wordt, dus daar zal ik het verder niet meer over hebben, temeer daar ik het al een paar keer genoemd heb, omdat het mij zo verbaast) en het is goed dat ze tot op het laatste moment bij de les blijft al waren er vandaag maar vier kindertjes voor de les komen opdagen.

Na afloop snel de zwemkleren thuisbrengen, lampion ophalen en een tas natuurlijk voor al het snoepgoed en toen gingen we Sint-Maartenlopen, zoals ik nu geleerd heb dat het heet, samen met Jante en Martine en Stas en Jean. Jante en Sofieke konden heel goed samen zingen en brachten een gevarieerd repertoire over het voetlicht, terwijl Stas daar echt niet voor onderdeed, want hij presteerde het om de hele avond serieuze solopartijen ten beste te geven, met een overgave waar menig jongenskoor jaloers op kan zijn, maar uiteindelijk wordt de tas met snoepgoed zwaar en het had al de hele avond gemiezerd en wij waren ook aan koffie toe en zo zijn we amechtig gestrand bij Jean en Sandra, waarna we als apotheose toch ook nog even naar Ruth en Kees zijn gegaan waar Sofieke haar zwanenzang zong en het snoep tellen kon beginnen. En score van ruim 41 zoetigheden en een serieuze mandarijn had zij verzameld, maar nu smolt dit aantal weg als sneeuw voor onze ogen. Toen zijn we maar naar huis gegaan, waar we in de herhaling van het Sinterklaasjournaal de sleutels van de Hoofdpiet gevonden zagen worden, zodat wij met een gerust hart, maar toch ook met gepoetse tanden konden gaan slapen.

Ate Vegter, 11 november 2015

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s