168 Derk Vegter 99 jaar

Het is vandaag 8 december, de verjaardag van mijn vader. Hij zou vandaag 99 jaar geworden zijn. Volgend jaar zal ik een wat uitgebreider stuk aan hem wijden, maar vandaag memoreer ik hem ook graag. Ik denk dat mijn vader de meest bijzondere man is in mijn leven. Ik zou wellicht moeten schrijven is geweest, omdat hij nu dood is, maar hij is nog steeds die bijzondere man, ook al is hij al dertig jaar dood. Hij is maar 68 geworden, en die vroege dood is geheel in stijl met zijn leven, waarvan hij regelmatig zei, liever kort maar hevig.

Ik zie het hem ook voor zich uit mompelen terwijl hij kijkt hoeveel wijn er nog in de fles zit, zijn glas inschenkt, zijn gasten inschenkt, want gastvrij was hij levenslang, een sigaret opsteekt of in de regen een vrachtwagen probeert in te halen met zijn laatste auto, een grijze eend. Hij was een van de grootste filosofen van zijn tijd en het is een wonder dat hij nooit iets geschreven heeft, dat hij nooit een boek geschreven heeft. Geen verhaal zelfs. Hij die ons altijd hielp met inleidingen, notulen, brieven, rouwkaartjes en wat dies meer zij. Ooit gaf hij mij de opdracht die elke indiaan van zijn vader krijgt: Rijd paard, verwek een kind en schrijf een boek. Ik ben nog niet klaar. Altijd had hij een passend woord van zichzelf of een passende tekst uit de bijbel paraat. Als hij ook maar een fractie geschreven had van wat hij gelezen had, dan hadden we een plank vol. Iedereen die hem gekend heeft zal dat beamen, zijn wijsheid en zijn vrijgevigheid, gecombineerd met een grenzeloze vriendelijkheid en een gevoel voor humor en timing. Toen mijn moeder een tijdje in Zuid-Afrika was, waren veel vrouwen geïnteresseerd hoe hij dat redde als tijdelijk alleenstaande vader van zo’n groot gezin. Hij begon dan omstandig uit te leggen hoe hij elke morgen eerst stofzuigde en daarna de kamers opruimde en de was deed, de dames in grote bewondering achterlatend. Hij vertelde dat later aan ons met een grote glimlach en zei erachteraan: Je kunt ze alles wijsmaken, ze geloven precies wat je zegt. Toen hij een keer met de auto werd aangehouden, draaide hij zich naar ons om en zei, vlak voordat hij zijn raampje opendraaide: Wedden dat ik hem binnen drie minuten aan het lachen heb?! Het duurde geen twee minuten… Hij liet zich niet alles wijsmaken en had zo zijn eigen opvattingen over grote en kleine zaken in het leven. Om het in zijn eigen woorden te zeggen, hij had een kop en daar leefde hij naar. Maar altijd waren zijn gedachten gevoed door mildheid en vergeving. O, ik ga hem niet mooier en groter maken dan hij is. Hij kon vreselijk boos worden, driftig zelfs, zodat je als een haas de trap op moest vluchten om niet door zijn zwiepende wandelstok geraakt te worden. En hij dronk te veel en was te vaak dronken voor een reguliere huisvader. Ja, ook dat, maar ook dat was mijn vader. Hij kende meer dan menigeen zijn eigen zwakheden en het was zwaar om te zien hoe weinig hij die in de hand had of kon beheersen. Anderen heeft hij vaak en voortdurend geholpen, maar zichzelf kon hij niet helpen. Maar ach, geldt die uitspraak niet voor ons allemaal. Ik adviseer ook gemakkelijker anderen dan dat ik zelf naar mijn eigen goede ideeën en regels leef. En het was ook gewoon mijn vader, waar je ’s avonds laat terecht kon als je meisje het had uitgemaakt: Hier jongen, neem een stukje roggebrood met kaas, daar knap je van op. Een echte vader, die zich nooit verveelde en altijd wat om handen had. Het is mooi om hem te gedenken en het is mooi om zijn jongste zoon te zijn en samen met mijn broers en zussen die vader te hebben, want zo dood als hij is, zoveel hebben wij in zijn leven van hem geleerd.

We kunnen er nog steeds op teren en met liefde aan hem terugdenken. En als je hem gekend hebt, denk dan deze 8 december nog maar eens aan hem, hoe hij op zijn verjaardag van zijn nieuwe sigaren zou genieten, Agio, La Paz en coronas zijn woorden die daarbij horen. En schenk twee glazen wijn in, één voor hem en één voor jezelf. En als hij dan niet komt opdagen, dan zeg je: Sakkerloot, das nou toch ook zonde, nou moet ik ze allebei opdrinken, nou, proost dan maar, Binkie! En als je hem niet gekend hebt, dan ken je hem nu een een heel klein beetje. En een heel klein beetje is vaak precies genoeg, vraag dat maar aan de kok.

Ate Vegter, 8 december 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s