169 Ate loopt op klompen

Ik heb thuis nooit klompen gedragen. Ik kocht ze ooit jaren geleden in Sappemeer, maar in mijn herinnering heb ik ze nooit meegenomen naar Rotterdam. Ik zou kunnen bedenken dat ik ze in Sappemeer liet staan, maar dat is hoogst onwaarschijnlijk. Ik vrees dat de werkelijkheid nog veel ernstiger is, namelijk dat ik in die tijd nooit klompen gekocht heb. Nooit echte klompen, tenminste. Ik vrees dat er precies gebeurd is waar ik bang voor was en dat ik ben meegegaan met het verstandige advies van tante Els om geen houten klompen te kopen maar rubberen.

Dat waren geen echte klompen, maar zo werden ze wel genoemd. Ze pasten ook gelijk goed en ze liepen lekker en ze deden geen pijn, maar ze klepperden ook niet en ze waren niet mooi geel met een werkje erop. Het waren gewoon rubberen schoenen zonder veters. Met klompen hadden ze niets te maken, maar zo werden ze wel genoemd. En die rubberen klompen heb ik mee naar huis genomen en elk jaar weer mee naar Sappemeer en ze voldeden prima, maar ze waren ook heel erg dat wat ze niet waren. Ze waren praktisch, maar nog veel meer waren ze niet echt. Ik geloof dat ik blij was dat ik er op zekere leeftijd uitgroeide en dat ze te klein werden en begonnen te knellen. Zo verdwenen ze op de lopende band van het verleden, waarop alles verdwijnt als je het te lang niet aanraakt. Jaren later heb ik pas mijn eerste echte Hollandse klompen gekocht. Dat was in de jaren dat ik met Hans bevriend was geraakt. Hans, die ik leerde kennen in de Tantra-introductieweek en die ik na één oogopslag als mijn vriend beschouwde. We besloten samen om de Tantra jaartraining te gaan doen en raakten intens bevriend. Ik kwam heel vaak bij hem thuis in Drente, waar hij een klein huisje had op een groot stuk land. Groot genoeg om klompen voor aan te schaffen en dat is precies wat ik deed. Het voelde alsof er een jarenlange belofte vervuld werd. Eindelijk mijn eigen klompen. De pijn ging heel snel over in warmte en comfort en ik droeg ze met liefde en plezier, juist omdat het lopen een mooi geluid maakte.

Klompen zijn eigenlijk grind wat met je meegaat. Je kunt er gelukkig van worden. Maar Hans verhuisde naar Spanje en de klompen naar de kast, want in Amsterdam durfde ik niet met klompen aan te lopen. Strikt genomen zou ik het wel gedurfd hebben, maar er was geen enkele reden toe. Pas in Monnickendam, toen we een huis met een tuin kochten, kwamen ze weer uit de kast. En nu loop ik graag en vaak met klompen aan in de tuin, zelfs bij het grasmaaien. Ze zien er al helemaal doorleefd uit, maar de bodem, de zool, de onderkant voelt nog sterk en het zal nog wel even duren voor ik bij meneer De Jong een nieuw paar mag kopen. Daarnaast heb ik sinds kort ook nog een paar zwarte klompen, geërfd van mijn schoonvader, maar die draag ik alleen op zon- en feestdagen.

 

Ate Vegter, 9 december 2015

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s