187 Blizzard

Kom, zeg ik tegen Sofieke, pak jij z’n riem, dan gaan we Snuffie uitlaten.
Ze pakt de riem van de kinderkapstok en roept de hond. Vrolijk komt hij aangekwispeld en met de grootste moeite krijgt Sofieke hem in bedwang zodat ze zijn riem om kan doen. Hij laat het toe, omdat hij weet dat hij dan mee naar buiten mag. De achterdeur gaat moeizaam open door de hoge berg sneeuw die ertegenop gewaaid is. Het kost even wat zorgvuldig gedoseerde kracht, maar des te groter is de bevrijding. Snuffie dolt rond in de steeg zoveel als de riem hem toelaat. Ik pak de slee en we schuifelen naar de straat.

Ook daar ligt al een behoorlijk pak, terwijl het nog steeds sneeuwt. Eerst wilde ik wachten tot de bui over was, maar buienradar weet van geen ophouden.
– Ga maar op de slee zitten, Sofiek, dan hou ik Snuffie vast, anders trekt-ie je er zo vanaf. Geef mij de riem maar.
Snuf trekt de riem strak en ik de slee en als vertraagde balletdansers waden we richting de Beestenmarkt. Daar zijn ook andere kinderen in de sneeuw aan het spelen. We lopen door naar de Vesting. Het sneeuwen houdt aan en ik moet denken aan De Daltons in de Blizzard, van Lucky Luke, hoe ze gevieren opgesloten in een grote sneeuwbal van de helling afrollen.

Het is Kerstmis 2019 en het leven begint te raken aan haar vervolmaking. Ik ben met pensioen en vrij, we hebben een hond en een witte kerst. Vanavond gaan we eten bij de Thai en morgen met de hele familie van Laura bij Van der Valk, waar Dennis en Jeroen werken. Kan het beter? Nauwelijks. Er is niemand ziek en iedereen leeft in harmonie en dat hebben we dan toch maar mooi bereikt in die paar jaar. Of is het vanzelf gegaan? Je weet het niet. Voor sommige dingen moet je heel vasthoudend zijn om ze te bereiken en voor andere mooie ontwikkelingen is het juist belangrijk dat je ze loslaat en in vertrouwen mee gaat met de stroom.

Go with the flow, zeggen ze, maar dat vraagt nog wel enig discipline om dat zo maar te kunnen. Vastberaden zorgeloos te leven, las ik van de week nog ergens. Ja, dat is makkelijk! Hoe doe je dat dan? Inmiddels heeft Sofieke de riem van de hond aan de slee gebonden en als ik steeds een beetje bijstuur gaat het lekker, tot ze opeens met een enorme zwieper van de Vesting afglijdt, snelheid maakt en Snuf in haar tomeloze vaart meesleurt. Hij vindt het fantastisch, rent met hoge sprongen mee en springt afwachtend rond de slee, wanneer ze onderaan vlak bij het ijs tot stilstand komen. Ik werk mij door de hoge sneeuw naar beneden.
– Giddy up go, papa! roept Sofieke.
Haar lach straalt, terwijl ze van de slee stapt en deze naar boven trekt. Ik neem het touw van haar over en bovenaan de Vesting gaat ze weer op de slee zitten. Ik maak Snuf los van de riem. Als een dolle hond springt hij rond. Ik kijk naar de brandweerkazerne. Ook daar is het stil. De rode brandweerauto steekt scherp af bij de sneeuw waaronder hij beladen is. De ramen zijn schoongemaakt. Hij staat klaar om uit te rukken, maar nergens is brand.

Ate Vegter, 26 december 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s