193 Wie is Golden Earring?

Wij kijken nog nauwelijks televisie de laatste weken. Het is allemaal Netflix wat de klok slaat: Downton Abbey, You better call Saul, Fargo. En straks House of Cards, Luther, je verzint het maar, wat zullen we doen? Het voordeel van Netflix is dat je lekker kan doorpakken en dat er geen reclame is. Nadeel is dat je de hele tijd naar de avonturen van andere mensen zit te kijken. Goed, we kijken dus minder televisie, maar gisteren moesten we toch een uitzondering maken, voor Wie is de Mol en Golden Earring. Het was een voorproefje van Wie is de Mol, met allemaal oude mollen, die over hun strategieën vertelden en hun angst om ontdekt te worden. Zaterdag begint het nieuwe zestiende seizoen echt. Wij zitten er klaar voor. Maar, het moet ook gezegd, Wie is de Mol is niet meer dan onschuldig vertier. Lekker op de bank hangen en met elkaar speculeren wie de mol is. Altijd leuk. Ik denk dat dit jaar Cécile Narinx de mol is, omdat bij de introductie van alle kandidaten voor en na haar presentatie het Mol-logo vaag in beeld kwam en niets is zomaar toevallig bij Wie is de Mol. Onschuldig vermaak.

Nee, dan Golden Earring, dat is echt serious business, Gisteravond ruim twee uur op TV, met eerst een concert vanuit de Ziggodome en daarna een reportage over de ritmesectie Cesar en Rinus. Het optreden begon met Back Home, een nummer uit 1970, toen de band vijf jaar bestond. Het is nu vijfenveertig jaar later, weet je wel hoe lang dat is? Het nummer staat nog fier overeind, net als Twilight Zone, Radar Love en Another 45 Miles en Where Will I Be? Eeuwig jammer dat ze nooit meer hun mooiste nummer spelen, The Grand Piano, van de elpee On The Double. Zoek dat maar eens op op You Tube. Je weet niet wat je hoort, zo mooi. Wat ze ook niet speelden was In my House, wat wel op de setlist stond. In plaats daarvan speelden ze het onovertroffen Just a little bit of peace in my heart en hun beste nummer ooit, nee niet Radar Love, maar Twilight Zone. Ik was nog wel nieuwsgierig, want ik heb ze wel een paar keer live zien optreden. De laatste twee keer in Carré en de Heineken Music Hall, wat een wereld van verschil is: akoestisch mooi en elektrisch een enorme bak herrie. Tot mijn verrassing was het met dit optreden niet afgelopen. Er volgde nog een hele interessante documentaire over de drummer en de basgitarist, Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen. Hiervan leerde ik dat Cesar eigenlijk Cor heet en de band vermoedelijk bij elkaar heeft gehouden met zijn aanstekelijke humor, wat kan die man enthousiast lachen. En Rinus is gewoon nog een Haags schoffie, die een beetje is gaan klooien met een zelfgemaakte bas en die nooit twee keer achter elkaar hetzelfde kan spelen: ‘Touren is een ramp! Ik heb nu AOW en dan wil je dat niet meer.’ Heerlijke man, nou ja, voor wat het waard is.

Het is een mooie tijd, die beginjaren van The Golden Earrings. Het is de tijd waarin ik muziek begin te luisteren en singles en elpees ga kopen, bij Radio Modern op de Straatweg, waar ik op donderdag ook de Top 40 haal of op zaterdag in de stad bij Ter Meulen, waar ze altijd heel veel singletjes in de aanbieding hebben. Ik heb nog steeds een schoenendoos vol singletjes en zo’n dikke driehonderd elpees in de kast staan, maar er zijn acht elpees die de basis van mijn verzameling vormen en die ik altijd kan draaien: Van The Golden Earrings: On The Double en Eight Miles High, van de Rolling Stones Their Satanic Majesties Request en Beggars Banquet, Van Led Zeppelin I, II en III en van jawel ook van de Beatles St Peppers Loneley Hearts Club Band. Al deze elpees zijn uitgekomen tussen 1967 en 1970 maar ze vormen nog steeds de heart of the matter en de kern van het bestaan.

Ate Vegter, 31 december 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s