203 De ogen van mijn moeder

Vandaag is het precies zes jaar geleden dat mijn moeder overleed, 92 jaar oud. Ik zie haar nog zo voor me, in de achterkamer van het huis aan de singel, waar wij zijn opgegroeid, terwijl ze met lange halen haar dunne grijzende haar uitkamt. Ze kijkt in de spiegel die hangt aan de binnenkant van het meest linkerdeurtje van het doorgeefkastje tussen keuken en achterkamer. In de twee overige kastjes staan borden en glazen, maar hier staan haar medicijnen, pillen en zenuwdrank, en haar make-up spullen, verdeeld over allerlei tasjes in verschillende maten en soorten. Het deurtje heeft de neiging steeds dicht te vallen. Ze heeft er bij het scharnier een oogpotloodje tussen gestoken. Het intrigeert mij hoe zorgvuldig mijn moeder haar haar opsteekt en zich opmaakt. Ik moet zeggen, zich zo opmaakt dat je het helemaal niet ziet. Zij is ook degene die al mijn zusjes in de loop der jaren berispt en weer terug naar boven stuurt, wanneer zij zich te heftig hebben opgemaakt, wat regelmatig leidt tot emotionele taferelen, dat laat zich raden. Het is vroeg in de morgen en ik zit aan tafel terwijl ik doe alsof ik de krant lees. Ondertussen observeer ik mijn moeder. Ik bestudeer haar gebaren, haar motoriek, haar zuchten. Zo zorgvuldig als ze haar haar kamt, veel langer dan ik zou denken dat nodig is, maar wat weet ik daar eigenlijk van, onderwijl zich beklagend dat het zo dun aan het worden is. Dat zijn de twee grootse klachten van mijn moeder bij het ouder worden, mijn haar wordt almaar dunner en ik kan bijna niet meer zingen, mijn stem wordt ook almaar dunner. Dan lacht ze om de treffende overeenkomst. Zo lang als ik haar ken steekt mijn moeder haar haar op, eerst kammen, dan een kunstknot op haar hoofd, waar ze haar echte haar omheen drapeert. Dat zet ze vast met een haarspeld met een rode bloedkoraal. Op zondag zet ze vervolgens met grote zorgvuldigheid ook nog een hoed op als de landing van een vliegende schotel. Daar gaat een hoedenspeld doorheen. Zo zit alles vast op het hoofd van mijn moeder. De rest van het ochtendritueel volbrengt zij met hoed op – op zondag. Maar nu is het een gewone doordeweekse dag en ik schrik, want plotseling zie ik tranen in de ogen van mijn moeder en ze snift bijna onhoorbaar. Ik vraag wat er is. Ze kijkt mij aan, haar ogen wat rood: ‘Ik dacht eraan dat ik dit weekend naar huis toe zou willen, maar toen realiseerde ik me opeens dat fooie en moeke allebei dood zijn en dat er geen thuis meer is.’

Het is deze moeder die ik mij van de week herinner, wanneer ik bedenk dat ik haar even zou moeten bellen en het plotseling door mij heen slaat dat ze al dood is en dat ze zondag 10 januari precies zes jaar dood is. Ik hoef niet te huilen, maar voel dat er een generatie is verstreken sinds die dag in de achterkamer van het huis in Rotterdam.

Op de dag van haar overlijden sneeuwt het. Ik stop onderweg van Monnickendam naar Apeldoorn op de Soerenseweg om foto’s te maken van de sneeuw in het bos. Het zijn prachtige foto’s geworden. Bij haar aangekomen maak ik ook een paar foto’s van haar. Ik ben wat vroeger dan anders die dag. Normaal ben ik er aan aan het eind van de middag maar nu ben ik er denk ik van een tot drie. Daarna ga ik nog even bij mijn zusje langs. Wanneer ik om zeven uur weer thuis ben gaat de telefoon. Mijn moeder is rond vijf uur overleden. Ik kijk nog eens naar de foto’s op mijn iPhone. Het zijn gruwelijke foto’s. Je kan niet zien of ze nog leeft of al dood is. Ik heb spijt dat ik de foto’s gemaakt heb en ik heb spijt dat ik niet langer gebleven ben, maar ik troost mij met de gedachte dat ik de laatste ben die haar gezien en gesproken heeft. En ik troost mij met haar woorden, dat ze hier zo graag weg wilde.

Ate Vegter, 10 januari 2016

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s