206 Honger vs Bowie

Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd. Het is dat jongetje uit Madaya. Hij heeft honger. Niet omdat de oogst mislukt is, maar omdat zijn stad belegerd is door troepen van president Assad. Die Assad is ook president van dat jongetje. Hij wil kennelijk iets van de inwoners deze stad, wat ze hem niet willen geven. Hup, belegeren dan maar. Alle toegangswegen afsluiten. Ik zag de honger in hun ogen toen ik daar was, schrijft een verslaggever. In oktober was de belegering al gaande en al zover gevorderd dat er niets meer te eten was in de stad. Wat wil Assad? Ik weet het niet zo een twee drie, maar ik denk wel dat hij de mensen in Madaya slecht vindt omdat ze niet doen wat hij wil. Wij vinden het slecht dat iemand de boel afsluit omdat hij zijn zin niet krijgt. Hij denkt dus het goede na te streven, terwijl wij dat slecht vinden. Maar hij vindt ons natuurlijk ook slecht, want wij leven in vrijheid, maar wat doen we daar dan mee, we leven losbandig volgens een vrije moraal en drinken alcohol en eten ons te barsten bij de KFC. Heel erg lekker trouwens, maar niet te vaak, want dan word ik te dik. Het nieuws over de belegering kwam maandag op het journaal, als enige onderwerp vóór de dood van David Bowie. Dat vond ik interessant, want ik vroeg het me van te voren af of ze met Bowie zouden openen of niet. Het werd dus Madaya. Vast lang over vergaderd op de redactie. Vandaag las ik op pagina twaalf, ze noemen dat bij de Volkskrant allemaal nog Ten Eerste (het is nog erger: Ten Eerste loopt door tot en met pagina 19: Wat is het belangrijkste dat ik vandaag moet weten, eh, lees even deze negentien pagina’s, dan heb je het wel), maar goed, op pagina twaalf dus, lees ik dat driehonderd inwoners van de Syrische plaats Madaya dinsdag van de hongerdood zijn gered. Een konvooi van 44 vrachtwagens met hulpgoederen zoals voedsel en medicijnen mocht het cordon van regeringstroepen doorbreken. Madaya wordt bezet door rebellen die de driehonderd mensen lieten gaan, aldus het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten. Einde citaat. Vroeger richtten de telescopen van dit observatorium zich op de maan en de sterren, maar nu kijken ze kennelijk om zich heen of iedereen wel genoeg te eten heeft, wat duidelijk niet het geval is. Ik begrijp uit de berichten dat er wel honderduizenden mensen in hongersnood verkeren vanwege belegeringen. Ik kan me dat niet goed voorstellen. Stel je voor zeg, dat de Nederlandse regering troepen samentrekt rond Sappemeer om de koppige opstandelingen daar uit te hongeren. Of dat we Waddinxveen omsingelen, totdat ze toestemming geven voor de vestiging van een AZC. Onvoorstelbaar. En waarom worden er nu hulpgoederen toegelaten? Is Assad bang dat er iemand dood gaat? Vast niet. Is hij bang voor een slechte pers? Kan me niet voorstellen. Heeft de aandacht van de westerse pers bevorderd dat de mensen nu wel te eten krijgen? Dat willen we wel graag geloven. Heeft Poetin misschien gebeld? Je weet het niet. En dat jongetje, zit die ook bij die driehonderd? Dat willen we helemaal graag geloven, en we gunnen het alle jongetjes en meisjes uit Madaya, maar dat zal toch niet het geval zijn, want het zijn er maar driehonderd. Ach, met weemoed denk ik terug aan de tijd dat Quirinius het bewind over Syrië voerde, die deed dat soort gekke dingen niet, maar dat is nu toch al weer zo’n dikke tweeduizend jaar geleden.

Ate Vegter, 14 december 2016   99/0/0/13

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s