211 De Euromast 4

Zeg Albert, zei mijn moeder, ik heb het er net over met Siets, dat jullie zo goed geboerd hebben in Canada. Dat is toch wel een felicitatie waard!
Ik voelde hoe ze vlak voor ze sprak iets rechter op ging zitten en wat nadrukkelijker inademde en ik drukte mij opnieuw tegen haar aan. Ontspannen hoorde ik haar stem van binnen brommen in mijn oor. Typisch mijn moeder om na al die jaren toch nog steeds Albert te zeggen, terwijl iedereen Ab zegt. Bijna alsof ze hem een standje gaf. Maar wat ze zei was beslist geen standje en zeker voor mijn moeder een opmerking die oom Ab in zijn zak kon steken. Ik draaide mijn hoofd ietsje zodat ik zijn reactie kon zien. Hij rechtte zijn rug en zijn ogen lichtten op. Hij lachte toen hij zei:
– Ja, wij mogen niet klagen, al zeg ik het zelf. De goede God heeft ons daar niet in de steek gelaten.
– Wat doet u dan in Canada, oom, vroeg mijn broertje nu, wiens belangstelling ook was gewekt.
– Och jongen, wij zitten in de landbouwmachines en er is geen geen groter land dan Canada, zo die combines, zo noemen wij ze, vliegen de deur uit.
– Rusland is groter, zei ik, terwijl ik hem aankeek en mijn hoofd zich vulde met grote gele vliegende combines die ik vanuit een enorme schuur het luchtruim zag kiezen boven eindeloze graanvelden.
Oom Ab keek mij even getroffen aan, niet boos, maar eerder afgeleid:
– Ja jongen, Rusland is groter, ha ja natuurlijk, maar ik bedoel, ja, wij praten geen Russisch hè. Canada is het grootste land waar de mensen ons begrijpen.
En tegen mijn moeder:
– Je hebt slimme jongens, ik moet opletten wat ik zeg.
Mijn moeder glimlachte en wilde wat zeggen, maar mijn broertje was haar voor:
– Heeft u zelf ook veel land en personeel en een grote schuur en zo, oom?
– Ho ho ho boy, niet teveel vragen tegelijk. We hebben wel een paar jongens rondlopen. Als je wat ouder was, zou je zo bij ons kunnen beginnen en ik heb wel een aardig stukje land, ja. Als ik naar buiten kijk is alles tot de horizon van ons. Maar dat is meer een oefenveldje, to practice, to show de combines, hoe ze werken en zo hè.
Op dat moment kwam mijn vader terug van de wc:
– Ik heb even koffie besteld bij de bar en voor jullie limonade, boys.
Hij sprak het woord boys met nadruk uit en terwijl hij ging zitten knipoogde hij naar oom Ab:
– Heb je ze al meegesleept in je avonturen?
– Derk, je hebt prachtige jongens, slim en nieuwsgierig, dat heb ik wel gemerkt. Zij zouden in Canada een heel goede kans maken. Voor hen hoef je het niet te laten.
– Sakkerloot nee, die gasten zouden zich wel redden, maar ik voor mij, ik denk dat wij maar beter hier blijven, is het niet, moe?
Mijn moeder zuchtte voelbaar:
– We zijn te oud, Albert. De kinderen zitten op school en zijn gehecht aan hun leventje hier.
Ik drukte mij nog meer tegen mijn moeder aan. Ze had het niet beter kunnen zeggen.
– Misschien later, weet je, wanneer ze zelf de keuze maken. Het is wel een land met veel toekomst. Maar jullie hebt ook veel verloren. Dat zou ik allemaal niet op kunnen brengen.
– Dat is waar, bevestigde tante Siets nu. Het gaat ons prima, maar het is niet altijd gemakkelijk geweest.
– Mag ik wel een keer komen logeren, vroeg mijn broertje nu, terwijl hij zijn ogen naar buiten liet dwalen, ik wil die horizon wel een keer zien daar.
Ik kon me eerlijk gezegd niet voorstellen waarom ik zover weg zou willen. Ik vond Sappemeer al een dagreis en verder weg leek mij niet nodig, maar het vooruitzicht dat mijn broertje een zomer naar Canada zou gaan beloofde weer hele andere mogelijkheden.
– En wil het uitzicht een beetje bevallen dames? En heren natuurlijk ook!
De ober hield het blad mooi in evenwicht op zijn hand terwijl hij geroutineerd de koffie en de limonade op tafel neerzette.
– Als u hier ook de lunch wilt gebruiken, dan heb ik nog een aantrekkelijk voorstel. Een mooie Eurosalade met kaas en biefstukreepjes en…
Mijn vader bedankte hem vriendelijk en wimpelde hem gedecideerd af:
– Dat is heel aangenaam jongeman, maar we willen straks eerst nog even een rondje maken op niveau!
– Pa, geen grapjes meer over de hoogte, please!
– Zoals u wenst meneer. Geniet u ervan!
De ober draaide zich om en mijn vader pakte zijn kopje koffie:
– Mag je een toost uitbrengen met koffie? Ach, we doen het gewoon, op Canada en Rotterdam en onze hoge vriendschap, jongens, boys! Proost!

Ate Vegter, 19 januari 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s