217 De Euromast 10

Onderweg naar huis vroeg ik mij af of ik er wel goed aan gedaan had om dit fraaie aanbod zo bot te weigeren. Ik was op het laatste moment, vlak voordat ik bij mijn vader in de Eend zou stappen, naar de Opel van mijn oom gelopen om te vragen of ik met hem mee naar huis mocht rijden. Het was weliswaar een Opel, maar dan toch een Opel Kaptein, de grootste Opel. Dat betekende dat oom Ab toch enig idee had van goede smaak en comfort en het leek mij niet verkeerd hier even in de kussens weg te mogen zakken. Mijn oom had er geen bezwaar tegen en zo kon ik hen ook nog even uithoren over wat nou precies de bedoeling van zo’n reisje naar Canada. Tegelijk kon ik hen zo nodig nog de weg wijzen:
– Als ik er nou spijt van krijg en toch nog naar Canada wil, mag ik dan volgend jaar in de zomer nog komen, tante Siets?
– Nou Ab, wat zeg jij daarvan. Onze boy wil zich nu al bedenken. Ik denk dat je altijd welkom bent Teun, wanneer je ook komt. Maar je vader heeft daar natuurlijk ook een stem in, of ga je eerst zelf sparen voor de vlucht?
Ik verslikte me bijna bij het idee dat ik het ook nog zelf zou moeten betalen, maar zag toch veel mogelijkheden, mocht ik later alsnog naar hen toe willen.
Ook oom Ab reageerde positief:
– Ik begrijp het wel hoor, dat je niet zo een twee drie ja zegt tegen zo’n verre reis, want het is wel een big step, maar je zult er geen spijt van krijgen.
– Maar moet ik dan niet eerst Engels leren?
– Och, welnee, dat gaat vanzelf, als je d’r een keer bent.
– Maar ik kom eigenlijk liever alleen, dan met z’n tweeën. Dus dan kom ik liever volgend jaar, als ik het durf. Want ik weet het echt nog niet. Niet echt tenminste.
– O yes, maar daar komt de aap uit de mouw! Zo zeg je dat toch? Je wil niet samen met je little brother. Je wil alle ruimte voor jezelf, is het niet?
Ik voelde mij opgelaten, maar ook opgelucht dat ik het gezegd had:
– Ja, dat vinden jullie toch niet raar hoop ik. O, ga hier maar linksaf, dat is sneller, dan rijden we via het tunneltracé. Dat is nog leuk ook.
– Nou ik rij liever achter je vader aan. O, hij gaat ook links. Okay, that will do!
We moesten wachten voor het verkeerslicht.
– Dat zijn allemaal tunnels achter elkaar, dan rijden we zo langs Blijdorp.
– Ah! De Zoo!
– Yes Sir! En als we de andere kant op rijden dan duiken we bij de Euromast zo de Maastunnel in, wat ik net van bovenaf heb gezien.
Inmiddels was oom Ab linksaf geslagen en achter mijn vader aan zoefden we door de tunnels. Hij moest zich inhouden, want de Eend ging niet zo snel als hij misschien wel wilde. We zouden nu in een kwartiertje thuis zijn. Ik hoefde mij geen zorgen te maken. Ik hoefde niet naar Canada en als ik straks na alle verhalen van mijn broertje toch nog spijt kreeg, kon ik alsnog volgend jaar er naartoe. Ik was blij dat ik bij hen in de auto was gestapt.

 

Ate Vegter, 25 januari 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s