232 Muziek luisteren

Het luisteren naar muziek is een van de grootste wonderen in mijn jeugd geweest. Het is jammer dat het zo gewoon geworden is en het is nog jammerder dat ik tegenwoordig heel vaak de radio uitzet omdat ik behoefte heb aan stilte. Het zijn gestolen momenten waarop je toch, zomaar opeens, vaak onverwacht meegenomen wordt door muziek. Toen ik dertien was, was de muziek waardoor ik gegrepen werd meestal niet ouder dan een paar weken. Mijn leven werd beheerst door de Top 40, lang voor de uitvinding van de Alarmschijf. Muziek die ouder was dan een paar maanden, daar luisterden wij niet meer naar, tot zeg maar de uitvinding van de Gouwe Ouwe, volgens mij ook nog uitgevonden door Rob Out himself. Nu is de muziek die mij te pakken neemt soms ook nog jong maar er is geen leeftijdsbegrenzing meer. Muziek van vijftig jaar geleden, toen ik dertien was, dat was de muziek waar het allemaal mee begon en dat is nooit opgehouden. Dat kun je je van die tijd niet voorstellen. Dat we in 1966 ooit zouden luisteren naar muziek van 1916. Ondenkbaar. Muziek uit de jaren vijftig, djezzz, was al een brug te ver en muziek uit de jaren veertig en dertig, dat hoorde je gewoon niet, alleen in een enkele documentaire over de oorlog of zo. En muziek uit 1916? Het enige geluid uit die tijd was de noodklok vanwege de vele overstromingen. Nee, het begon echt in 1962, ’63 met de bandrecorder van mijn twee oudste broers. Die hadden ze met hun krantenwijk bij elkaar gespaard en daar namen ze muziek mee op. Het vreemde is dat de broers uit huis verdwenen, maar dat de bandrecorder achterbleef, die stapsgewijs door mij in bezit werd genomen. Dit gebeurde in het jaar 1967. Ik weet dat zeker, want ik neem nummers op uit de Top 40, wat nog niet mee valt als je er geen geklets bij wilt en één van de nummers die ik toen opnam was Sure, he’s a Cat van The Cats. En een klein onderzoekje leert dat dit nummer in 1967 in de Top 40 staat. Er zitten bij de bandrecorder veel banden, niet alleen met muziek maar ook verschillende opnames van Wim Kan’s oudejaars conferences, onder ander die van 1961 met het liedje over Kennedy:

Kennedy, John Kennedy
Lacht met zijn hele gebit
Kennedy, John Kennedy
Voelt zich nog helemaal fit
Kijk es hoe hij glundert
Kijk hoe hij geniet
Hij heeft nog niet geblunderd
Nog niet

Dat is ook muziek, en wel van een heerlijk optimisme, dat pas een twee jaar later aan flarden geschoten zou worden, waardoor we allemaal wakker schrokken en alarm sloegen, maar toen was het al te laat. De banden en de bandrecorder gingen nog jaren mee, maar werden uiteindelijk uitgewreven door de tijd. Er was jaren lang niets meer van terug te vinden, behalve de schamele resten van klanken ergens ver weg tussen mijn oudste herinneringen. Dat is nu anders. Met een paar klikken klinkt het lied spatzuiver uit mijn iMac, met applaus van een jolig publiek. Is dat dan de vooruitgang? De winst van deze tijd? Wie het weet mag het zeggen.

Ate Vegter, 11 februari 2016

atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s