235 Fiets gestolen

Het was zo’n gezellige dag. De dag na Valentijn. Ik haal Laura op bij haar werk en daarna gaan we samen Sofieke ophalen bij de naschoolse opvang.
– Waarom zijn jullie met z’n tweeën?
– Omdat ik mama heb opgehaald. Weet je waar we gaan eten?
Vanwege de feestelijke stemming gaan we eten bij de pizzeria. We halen wel vaker pizza, maar daar eten is wel een uitzondering. We eten pasta met spinazie, pizza carpaccio en een pannenkoek met stroop en suikler. Mag je raden wie wat besteld heeft. Het is de dag na Valentijn zei ik toch. We wisselen onze anonieme liefdesbrieven uit en bespreken aan wie we een anonieme brief hebben gestuurd. Alleen Sofieke heeft iets te melden, maar toch. Het blijft een leuk onderwerp en Sofieke zwaait ondertussen hartstochtelijk naar de overkant. We rekenen af en rijden naar huis.
– Je moet je fiets nog ophalen, die staat nog bij de bushalte, zeg ik tegen Laura, terwijl ik de achterdeur van het slot draai. We waren het allebei vergeten.
– O shit, zegt Laura.
– Mag ik mee, zegt Sofieke.
Ik ga alleen naar binnen en de dames lopen naar de Grote Kerk.
Ik ga maar gelijk mijn stukje knallen maar ik heb eigenlijk niks om over te schrijven. Het is gewoon maandag en het was een leuk weekend, maar daar heb ik al over geschreven en ik heb niet de energie om een nieuw verhaal te beginnen. Ik ga koffie zetten. Daar gaat de telefoon. Precies op het moment dat Laura en Sofieke ongeveer bij de Grote Kerk zullen zijn.
Haar fiets is gestolen denk ik en ik neem op.
– M’n fiets is gejat!
– Hè shit! Staat-ie er niet meer? (Ik ben soms heel goed in overbodige vragen)
– Nee, hij stond hier, maar hij is weg, hè k*t, hij is echt weg. In Monnickendam! Wie doet dat nou, een mamafiets stelen! Jij moet ook je auto op slot zetten!
– Ja, dat is wel balen. Kijk nog even goed.
– We moeten wel aangifte doen!
– Ja, bij de politie. (Soms ben ik heel goed in overbodige mededelingen)
– Kan dat nog dan? Hebben we nog politie in Monnickendam?
– Nee, die staat te koop. Ik doe wel online aangifte. Kom maar naar huis.
– Ja, ik kom eraan. Tot zo. Het is wel balen. Hij was net nieuw!
Laura blijft lang weg. Ondertussen bel ik de verzekering en doe ik aangifte. Wat is de kleur van de fiets, zwart, wat is de kleur van het slot, zwart, van het zadel, zwart, de kettingkast, zwart, de koplamp, zwahart, van het kinderzitje, blauwwit! Dan komt Laura thuis. Ze blijkt bij oma een fiets gehaald te hebben:
– Ja, ik moet morgen toch Sofieke wegbrengen en naar de bus.
– Heel goed, zit er wel een slot op? Hier, ik heb even bij Marktplaats gekeken: damesfietsen.
– Ik wil eerst een week wachten, Ate.
– Ok, dat snap ik. Ik heb je aangifte ingevuld. Wil je nog contact met slachtofferhulp, vragen ze.
Ze lacht, gelukkig maar.

Signalement fiets: Zwarte Popal dames transportfiets (die van de Linda!) met rekje voorop en blauwwit kinderzitje achterop met rug- en voetsteuntjes, allemaal zwart. Verlichting wit (voor) en rood (achter).

Ate Vegter, 15 februari 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s