252 Ziek en vrij

Het is de eerste dag van de vakantie en we zijn vroeger wakker dan ooit. Nou ja, het is de eerste dag van mijn vakantie. Laura en Sofieke zijn al wat langer vrij. En Sofieke is al een paar dagen ziek. Dit is wat Sofieke vanmorgen als eerste tegen mij zei:
– Papa, ik ben weer beter!
– Wat fijn, Sofieke! En wat bijzonder dat je dat zomaar kunt voelen. Dat je wakker wordt en weet: ik ben weer beter.
Sofieke keek mij zeer helder aan, iets wat de laatste dagen niet meer zo vaak was voorgekomen en zei:
– Ik moet naar de wc.
– Dat is goed.
– Kom dan.
– Ik kom eraan, schat.
– Mag ik het mama vertellen?
– Nee, mama slaapt nog.
– Zullen we naar beneden gaan?
– Dat is goed.
En zo was de dag begonnen. Een dag die veel nieuwe beloften inhoudt want nu Sofieke beter is kunnen we naar de film, naar de MacDonalds’, naar het pannenkoekenhuis Stroop in Amsterdam-Noord, wat ik ken door mijn oude vriend Hendrik Groen, we kunnen spelen bij vriendjes en vriendinnetjes en we kunnen weer allerlei dingen doen die niets te maken hebben met een beetje ziek op de bank hangen en de hele dag naar Nickelodeon kijken. Tussen haakjes ik heb een grote afkeer van Nickelodeon, omdat het allemaal nagesynchroniseerde Amerikaanse series zijn, met heel veel schreeuwerige mensen. Heel af en toe komt er iets leuks voorbij, maar Sofieke vindt alles leuk en een ziek kind verbiedt je niet gauw iets. Ik tenminste niet. Maar hoe krijg ik voor elkaar dat ze daar niet meer naar kijkt? Of moet ik het laten? Er is weinig ontroerender dan een ziek kind, zeker als het vakantie is en nog meer zeker als het je eigen kind is. Je zou het wel beter zou willen kíjken, maar de natuur moet haar loop hebben. Je kan wel van alles willen, maar zo zit het niet in elkaar. Je kunt alleen maar een beetje helpen en daarbij afstemmen op de zieke. Ik hou zelf bijvoorbeeld wel van een praatje maken, maar een ziek kind niet. Het is ook onmogelijk, want als je een gesprekje probeert te beginnen kijkt ze je aan met de wijsheid en de lodderigheid van de geloken ogen van Yoda, je weet wel, de oudste en wijste van alle Jedimeesters uit Starwars, hij lijkt een beetje op Einstein. Het is een groene Jedimeester en groen is ook een beetje de kleur van Sofieke tussen het kotsen door. En je snapt al snel dat wijsheid heel veel te maken heeft met stilte, dat leer je dan van je eigen kind. Ze was al ziek vanaf zondag, maandag was het dieptepunt en dinsdag was er al weer sprake van herstel. Ik overwoog nog even om alle vriendjes en vriendinnetjes en de familie te vragen haar een kaartje te sturen, maar je weet nooit hoe zoiets uit de hand kan lopen en gelukkig was vanmorgen het leed geleden en kon ik mijn onzalige plan laten varen. We kunnen nu weer overgaan tot de orde van de dag: met wie gaan we waar naartoe, want het is vakantie! Dat waren we van schrik bijna vergeten.

Ate Vegter, 2 maart 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s