259 De geest van de trap

Ken je dat gevoel, dat je uit een gesprek komt en dat je denkt: Had ik dat maar gezegd! Ik ken het gevoel maar al te goed. Het gebeurt maar al te vaak dat ik na een gesprek, op de gang of op de trap of in de lift de meest briljante invallen krijg. Ja, dát had ik moeten zeggen. Het is al te laat, maar heel vaak laat ik zo’n gesprek toch nog eens de revue passeren en bedenk ik wat ik allemaal had kunnen zeggen en hoe het gesprek dan was verlopen. Laatst gebeurde het mij onderweg in een iets andere vorm. Ik was op weg naar mijn werk. Er stond een klein filetje voor de Coentunnel, omdat ze daar één rijstrook gebruiken in plaats van de beschikbare twee. Ze doen dat om het verkeer aan het eind van de tunnel beter te kunnen doseren, weet ik uit de eerste hand want ik heb Rijkswaterstaat van A naar Beter er zelf over gebeld. Ze beschouwen die tweede rijstrook als een vluchtstrook. Als de file dan te lang wordt lossen ze dat door henzelf veroorzaakte probleem weer op door de tweede rijstrook wel open te stellen. Maar normaal staat er een rood kruis boven. Je kunt ze er gerust over bellen 08008002. Krijg je een levend iemand aan de lijn in plaats van een taped lady. Afijn, ik was daar aan het invoegen en op het moment dat ik ingevoegd heb, komt er een motor vlak naast mij rijden, die met veel misbaar met twee vingers naar zijn ogen wijst, daarmee duidelijk aangevend dat ik uit mijn doppen moet kijken. Kennelijk heb ik hem niet gezien en wilde hij er nog tussendoor, net als alle motorrijders dat willen bij files, juist op het moment dat ik invoegde. Tenminste ik denk dat dat aan de hand was, want ik had hem – inderdaad – niet gezien. En dat is voor een motorrijder levensgevaarlijk, dat begrijp ik. Hij zit mij dus met gebarentaal uit te kafferen en ik kijk eigenlijk alleen maar zo schuldbewust en verontschuldigend mogelijk, totdat ik zie dat hij inmiddels al lang op de rood afgekruiste rijbaan rijdt. Op dat moment is hij ook op volle snelheid weer verdwenen. Had ik dat maar gezien en had ik dat maar in gebarentaal aan hem duidelijk kunnen maken. Nou ja, het deed er allemaal niet meer toe en eigenlijk had hij gewoon gelijk. Je wordt ouder papa geef het maar toe, je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe, je wordt ouder papa! Peter Koelewijn wist het al op zijn dertigste. Ouderdom komt met gebreken en zo zal ik bij toenemende ouderdom steeds vaker een gevaar op de weg zijn. Overigens hebben de Fransen daar een hele mooie uitdrukking voor, voor dat gevoel van had ik dat maar gezegd. Zij noemen dat l’esprit de l’escalier, zeg maar de ingeving op de trap, dat wat je te binnen schiet, wanneer je na een gesprek de trap af loopt. Kennelijk kennen zij het verschijnsel ook.

 

Ate Vegter, 9 maart 2016

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s