279 Cruijff: En un momento dado

Ik weet niet of je zondag En un momento dado gezien hebt met Johan Cruijff, maar in die documentaire laat hij nog eens goed zien wat hij bedoelt met Elk nadeel heb ze voordeel. Hij doet dat niet om iets uit te leggen, maar hij vertelt gewoon iets en dat blijkt dan te kloppen met deze Wet van Cruijff. Dat gaat als volgt. Hem wordt eerst gevraagd naar z’n favoriete sportmoment. Hij weidt daar behoorlijk over uit, maar het komt er op neer dat hij niet kan kiezen, dat hij met elke keuze voor een specifiek moment de andere glorieuze momenten tekort zou doen. Dat kun je begrijpen.

Dan legt hij dat nog eens extra uit door te vertellen dat hij ook niet kan kiezen uit zijn drie kinderen. Ah! Nu begrijpen we het. Ik kan wel kiezen voor mijn vrouw, zegt hij dan, want daar ben ik nog steeds mee. Hij kijkt glunderend de camera in. Dan wordt hem gevraagd naar de dieptepunten in zijn carrière en voordat je het weet begint hij over het wereldkampioenschap van 1974. Ja, het was toch de betere ploeg, maar ja, de betere ploeg wint niet. Wij werden daar dus tweede, maar dat verlies heeft ons meer bekendheid gebracht dan wanneer we hadden gewonnen. Dat is de Wet van Cruijff in optima forma.

Hij zegt het bijna achteloos. Hij die er altijd op uit is om te winnen en die dat ook altijd kan uitleggen: Kijk, er is maar één moment dat je op tijd bent. Als je er dan niet bent, dan ben je dus te vroeg of te laat. Als Cruijff zijnde moet je altijd wat winnen. En hier wint hij ook. De allerbeste ploeg ooit verliest de finale, maar dat verlies geeft ons meer bekendheid etc. Je ziet wel een klein trekje bij zijn oog. Alsof het hem nog steeds pijn doet. Ik denk dat dat ook zo is. Dat het niet een klein verlies is maar een heel groot verlies, dat hij gekroond is, maar dat dit de diamant is die op die kroon ontbreekt. Temeer daar hij in 1978 van zijn vrouw niet mee mocht naar het wk in Argentinië vanwege die affaire met die blote meisjes in het zwembad van het hotel in 1974. Zo word je nooit kampioen.

Ik vond het een leuke documentaire. In het begin zie je Cruijff niet veel, maar wel al die middelbare Spanjaarden die hem nadoen, zoals hij een bal erin schiet of zoals hij in een commercial een pakje sigaretten wegschopt, wanneer hij na een bypass gestopt is met roken. Eén man moet het wel zes keer doen voordat het goed is, maar hij doet dat ongegeneerd en met veel plezier. Dat vind ik heel erg Spaans, die blije, jongensachtige ongeremdheid. Ik zou dat niet durven. Ik kon er wel erg van genieten en gelukkig komt Cruijff aan het eind nog uitbreid aan het woord, weliswaar in het Spaans, maar toch. Hoog tijd om snel een Nederlandse documentaire van hetzelfde kaliber te maken.

 

Ate Vegter, 29 maart 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s