294 Storm in Monnickendam

Het is noodweer. Nou ja, het plenst van de regen. Het begon met een prachtige regenboog en daarvoor was het nog gewoon overdag en een mooie dag met het raampje open naar huis. Dan, op het moment dat de avond zou moeten vallen, scheurt de hemel open. Al het water dondert naar beneden, terwijl de zon vecht in haar laatste minuten, welke strijd een prachtige regenboog geeft. De foto’s stromen binnen op Facebook, maar inmiddels ook de waarschuwingen voor de scheepvaart. Ik heb de schutting gezekerd met de ladder. Hij is één keer eerder omgegaan in 2009 en dat zal vandaag niet weer gebeuren. De regen stroomt nu in vlagen tegen de ruiten, totdat ik alert wordt en mijn geest iets registreert… Ik weet niet wat, maar er klopt iets niet. Dat heb ik het. De regenvlagen zijn te regelmatig. Zo doet de natuur dat niet. En op het moment dat ik dat denk, in dezelfde flits, weet ik het. Het is het spoelprogramma van de vaatwasser. Het klinkt hetzelfde maar mist vrijheid en tomeloosheid. Volgt een strak schema en ritme en verraadt daarmee zichzelf. Inmiddels is de regen buiten gaan liggen en wind is er eigenlijk nauwelijks aan te pas gekomen. Ik geloof dat we het al weer gehad hebben, behalve nog een paar nieuwsberichten over omgewaaide bomen in Zeeland of elders ver weg, waar wij niet meer komen. Nee, dan een omgewaaide boom op de gracht of onderweg, dat is pas nieuws, maar hoe wil je dat meemaken als je thuis zit. Ik kan het niet bedenken. Morgen is er weer een dag, een heel feestelijke dag want we gaan met de klas van Sofieke naar het Zuiderzeemuseum met water spelen. Papa is chauffeur en begeleider en Sofieke heeft zojuist in bed de autoschikking – heet dat zo – bedacht. In ieder geval heeft ze mij nog apart naar boven geroepen om uit te leggen wie waar moet zitten en ze tekent het helemaal uit op haar dekbed: jij zit daar papa (achter het stuur gelukkig) en dan ik daarnaast en achter Meg in het midden en Syb en Niels links en rechts daarnaast. Want het is beter dat die niet naast elkaar zitten, want dan gaan ze maar praten. En op de terugweg moet Meg ook in het midden. Ik vind het een goed plan en adviseer Sofieke er van te gaan dromen, dan komt de morgen vanzelf. Buiten is het stil en donker.

Ate Vegter, 12 april 2016

atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s