300 #CoxHabbema

Een van de mooiste stemmen van Nederland is overleden. 72 werd ze. Nu is ze er niet meer. Cox Habbema was actrice in mijn jeugd, wild en beroemd was ze en ze wist altijd precies hoe alles in elkaar stak. Maar het mooiste aan haar vond ik dat ze al haar revolutionaire plannen en onorthodoxe ideeën en grensverleggende opvattingen kon uitleggen met een rust en een dictie die mijn oren onmiddellijk aan haar lippen kluisterden. Wat heeft zij niet gedaan voor mijn oren. Ze speelde ook toneel natuurlijk, in de oertijd bij toneelgroep Centrum in Amsterdam, maar in die tijd ging ik nog niet naar Amsterdam, laat staan naar het toneel. Daarna vertrok ze naar Duitsland, naar Berlijn, om precies te zijn, Oost Berlijn. Ze kan er prachtig over vertellen. En ze zegt dat ook steeds, natuurlijk wil ik er over vertellen, het is mijn leven zegt ze dan, al ik daar niet meer over kan vertellen, over mijn vroeger, dan kan ik net zo goed in stukjes uit elkaar vallen. Ze heeft er ook een boek over geschreven, Mijn koffer in Berlijn. Eindeloos heeft ze daar toneel gespeeld en theater gemaakt en theatertjes opgericht. En zoals ze haar voornaam gaf aan het Café om de hoek bij de Stadsschouwburg zo gaf ze haar achternaam aan een klein theatertje in Berlijn. Toen werd het haar allemaal teveel en kwam ze voor even terug naar Nederland waar ze bleef hangen en na een paar maanden gevraagd werd om directeur te worden van de Stadsschouwburg. Zette de politiek op stelten, maar wilde nooit zelf in de politiek, want ‘ik zeg alles en ik kan nooit mijn mond houden.’ En dat de politiek naar haar pijpen danste vond ze maar gelul. Ik ken eigenlijk niemand die zo mooi gebronsd en licht geaffecteerd het woord gelul uitspreekt, want haar ogen mogen er zijn, maar haar stem is er een uit duizenden die je gelijk bij de les houdt. Als directeur van de Stadsschouwburg heeft ze een lift laten aanleggen voor minder validen, nou ja, eigenlijk voor haar vriendinnen, Renate Rubinstein Annie M.G. Schmidt, de lamme en de blinde, die samen giebelend naar het publiek zaten te zwaaien. Een van haar eerste rollen was die van Simone Marijnissen in De komst van Joachim Stiller van Hubert Lampo, een boek wat ik destijds heb stukgelezen:

– Ik moet je spreken!

– Nu?

– Ja, het is dringend. Kom naar de Muze. Ik wacht op je, hè!

Ik geloof niet dat ik haar zou kunnen laten wachten, met die rollende rrr van spreken en dringend.

 

Ate Vegter, 18 april 2016

 

atevegter.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s