316 Weemoed

Ach, weemoed. Meestal is de weemoed kleiner dan ik zelf ben en zit hij in mij. Weemoed is mannelijk, vreemd genoeg. Soms is de weemoed groot, maar zit dan nog altijd in mij. Heel af en toe is de weemoed groter dan ik zelf ben en zit ik in de weemoed, zoals nu het geval is. Ik weet ook niet precies wat er aan de hand is, maar het is al een tijdje zo, dokter, en het wordt alleen maar erger en dan word ik ook nog eens extra geraakt door bijvoorbeeld Hans, die schrijft: ‘de hang naar vroeger zie ik overal in terug. Volvo, caravan, muziek, Bakkum, platenspeler en… jij natuurlijk!’ Daarmee slaat hij natuurlijk de spijker in het hart. Ik blijf er over nadenken en tobben. Wil ik wel terug naar vroeger? Zeker en vast niet! Geen betere tijd dan het heden, omdat ik alleen nu uitgebreid kan hunkeren naar vroeger. Dat kon vroeger niet. Toen kon ik alleen maar dromen van nu. Weemoed, zegt het woordenboek, is een zacht treurig gevoel om iets wat voorbij is of wat men verloren heeft. Dat is waar en mooi omschreven, een zacht treurig gevoel, maar niet altijd gaat het om iets wat verloren is, maar wel vaak om iets wat al lang geleden voorbij is. Muziek is daarbij voor mij een van de sterkste katalisatoren, muziek versnelt de weemoed zogezegd. De laatste tijd draai ik om onbegrijpelijke redenen heel veel muziek uit Israel, waar ik in de kiboets werkte toen ik 23 was. Muziek van Matti Caspi en Chava Alberstein. Muziek die niemand in mijn omgeving wat zegt, maar die mij diep raakt, omdat ik ze al jaren en jaren lang draai en misschien ook wel vanwege de pracht van de taal: Achat, steim shalosj, arba… Yom hayom oelaila… Muziek is voor mij altijd heel sterk gekoppeld aan mensen. Ik zal een paar kleine voorbeelden noemen, maar het is een inmense wereld van gevoel en openbaring, als je er voor open staat. Het gaat niet om die paar nummers, maar ja, je moet ergens beginnen. Bij Sirach denk ik altijd aan I’ve just lost somebody van de Golden Earrings, Bij Wobbe aan Atlantis van Donovan, Bij Koene aan The Joker van Steve Miller en bij Bram aan Friday’s on my mind van de Easybeats. Bij Ria aan Morgen ben ik de bruid van Willeke Alberti, bij Baukje aan Oh, Boy van Buddy Holly en bij Laura aan de Goldberg Variaties van Bach gespeeld door Glenn Gould. En dat gaat zo maar door. Als je mij wat langer kent zit er muziek op je hoofd, zal ik maar zeggen. Zelf denk ik dat mensen mij het meest associëren met de Stones, Stevie Wonder en Led Zeppelin, maar helemaal niet met George Moustaki, Marie Laforet en vooral ook the Fosse van Wim Mertens en andere muziek waar ik weemoedig van word. Ach weet je, weemoed, het zij zo. Dat is ook wel weer het mooie. Ik zou zo graag met heel veel mensen een op een plaatjes draaien, maar ja, dat komt er niet van. Zo is er ook weemoed naar dat wat er nooit geweest is. Dan heet het misschien wel verlangen.

Ate Vegter, 3 mei 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s