318 Geen Wifi

Wanneer we wegrijden is het kwart voor een. Ik vergeet nog te vertellen dat we ons enorm hebben ingespannen om de kogeldruk op peil te krijgen. Ik wist dat helemaal niet maar je moet dus een maximale kogeldruk hebben van tussen de zestig en de vijfenzeventig. Met de personenweegschaal, de Nederlandse poëzie van Gerrit Komrij en een stokje wegen we. Ruim boven de negentig. We verplaatsen de gasfles en het reservewiel en zitten dan op de keurige 65. Later blijkt dat de auto nu veel beter rijdt en niet meer op tachtig blijft hangen maar ook harder kan wat ik niet veel doe. Maar het voelt veel beter en ik begin er een beetje vertrouwen in te krijgen. Tegen twee uur arriveren we in Bakkum waar we ons inschrijven. We zetten de caravan neer en installeren ons verder zo goed mogelijk. Dan is het half vier. We zetten de voortent op. Half vijf. Het lijkt van te voren erger dan het is en als hij staat valt het mee. Laura heeft veel inzicht in dat soort dingen, merk ik steeds opnieuw. We maken een rondje over de camping en bewonderen de outillage van de buren. Leonard en Martine: caravan (kleine Eriba), Vincent en Elsa: vouwwagen (Raclet), Emiel en Jolan: vouwwagen (Jamet), Jean en Sandra: camper (grote Knauss), Diederick en Laura: enorme hangartent (Quechua), Annemiek en Mark: camper (nieuwe groene VW-bus) en Anna en Guy een camper (oude oranje VW-bus). Het duurt even voor dat deze setting staat, want Jean en Sandra staan eerst aan het andere eind van de camping op een camperplaats, maar dat vinden we ongezellig en met wat wikken en schikken staan ze nu tussen ons in en Annemiek en Mark zijn pas vanmorgen aangekomen.

Tegen zes uur gaan we naar het vreetplein van camping Bakkum. Alles is hier groot en dat geldt ook voor dit pleintje, waar je werkelijk bijna alles kunt eten. We eten patat, kip, soep en pizza. Iedereen vindt alles erg lekker, maar dat komt misschien ook door de overdosis buitenlucht. En het is heel mooi weer. Ik maak me wel wat zorgen, want het loopt tegen achten en hoe gaan we het hier twee minuten stil krijgen. Dan lost alles zich vanzelf op. Rond acht uur zitten we in de auto, ik zet de radio aan en dan gaat het vanzelf, ook de grote kinderschare achterin blijft muisstil. Als het Wilhelmus klinkt gaat de vakantie weer gewoon verder en het is hilarisch om met zoveel kinderen in de achterbak te rijden. Bij de tent aangekomen ga ik eerst koffie zetten, maar dat duurt met water koken allemaal heel erg lang. Later zoeken we gezelschap bij elkaar en zitten we in een grote kring op de Middendam van ons veldje. Iedereen is enthousiast dat het zomaar gelukt is om met zovelen tegelijk te kamperen en de stemming stijgt met het verloop van de avond.

We gaan niet te laat naar bed. Ik ben om vier uur wakker, maar slaap daarna nog wel wat. Toch heb ik vanmorgen een fors ochtendhumeur en dat wordt er niet beter op als ik merk dat alles traag gaat, met name deze laptop. Ik moet er erg aan wennen en ontwikkel een hoge moppergraad. Nu ik twee stukjes geschreven heb valt het allemaal wel weer mee, maar ik kan ze nog niet on line zetten. Dat is natuurlijk verholpen als je dit leest, maar nu nog niet. Het leven zonder wifi valt mij zwaar. Ik ga nu maar even in het zonnetje zitten.

 

Ate Vegter, 5 mei 2016

 

atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s