330 Feestjes

Het beloofde een dag te worden als alle andere, totdat alsnog de zon doorbrak. Het gras ging weer groeien en het water kabbelde rustig tussen wal en schip. We konden er van genieten en kijken en het ijle geluid van een ver vliegtuig weg laten sterven, maar we konden ook gewoon boodschappen gaan doen en dat is wat ik deed. Daarna konden we lekker in de tuin zitten en de wolken langs de zon zien drijven, maar we konden ook een kadootje gaan kopen en dat is wat Laura deed.
We hadden immers een feestje met taart. De taart was lekker en het feestje gezellig en luidruchtig, maar het was dan ook een jongensfeestje. De taart was lekker, maar toch brak ik halverwege al weer op. Ik ging nog een kadootje kopen. We hadden nog een ander feestje. Ik kocht Wij van David Nicholls in de Nederlandse vertaling. Een heerlijk boek, maar later bleek dat ik beter de Engelstalige Orginalfassung had kunnen kopen, want ze las veel Engels, de jarige. Dat wist ik niet en ik had er ook niet over nagedacht.
Het feestje ontpopte zich tot een goed feest. Dat heb je soms. Vaak blijft het een beetje hangen of loopt het een beetje dood. Soms is het wel gezellig, maar wil je toch ook weer naar huis, maar daar was hier allemaal geen sprake van. Dit was een goed feest met veel goede mensen, veel en goed eten, veel goede wijn, een goed vuur en heel veel buiten. Zoveel buiten dat het de enorme hoeveelheid kinderen gemakkelijk aan kon. De kinderen wilden ook niet meer naar huis. Er viel één glas kapot en de hangmat stortte uit het plafond en er gleed nog iemand flink uit in de badkamer, maar de meesten stonden gezellig binnen te kletsen en te schnabbelen of buiten bij het vuur te wachten op de resultaten van de barbecue. Er was een goede mengeling van alles. Dat klinkt bijna saai, maar dat was het allerminst. Goede worst behoeft geen krans en ook de kaas was niet van de straat. Zoiets heeft invloed op de gesprekken en op het niveau van de stilte die daar tussen valt. Het zal niemand verbazen dat wij onze streeffthuistijd van zes uur niet haalden en pas tegen tienen via begin gemist Douwe Bob konden zien verliezen. Dat duurde overigens allemaal erg lang en het lijkt er wel op dat in de Songfestivalwereld zinnen steeds meer halverwege worden onderbroken door zogenaamd spannend makende stiltes, maar mij ging het uitermate vervelen. Dat gaan dan zo: eerst allemaal overbodige felicitaties voor de prachtige organisatie. Over langdradigheid heeft niemand het en dan de vraag: ja, dankje wel maar we willen nu graag jullie twaalf punten… En de twaalf punten van … gaan naar… minimaal vijf seconden stilte… Nederland! Nederland kreeg inderdaad van één land twaalf punten. Misschien wel omdat in het liedje zelf ook een stilte van vijf seconden te horen is. Ik ben maar naar bed gegaan.

Ate Vegter, 16 mei 2016

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s