334 De laatste keer 3 – 4

Ze zaten al een tijdje min of meer zwijgzaam te drinken, het gesprek wilde niet meer echt vlotten. Steeds zat hij te broeden op die ene vraag. Hij wilde haar niet ter verantwoording roepen, maar wilde gewoon weten hoe het was gegaan. Ze had het hem toch kunnen vertellen? Waar was ze bang voor? Hij wist dat Maartje heel goed voor zichzelf kon opkomen en haar eigen beslissingen kon nemen, daarom was hun vriendschap ook zo bijzonder. Hij knapte er altijd van op als ze weer eens samen naar de kroeg gingen, maar nu merkte hij daar maar weinig van.
‘Maartje, waarom heb je me niet gebeld toen het uit ging? Je had ook bij mij kunnen slapen.’
‘Ja, dat zou je wel willen. Hè nee, dat is niet erg aardig van mij.’
En terwijl het eten werd gebracht begon Maartje te vertellen.
‘Het begon op m’n werk. Ik heb het laatste jaar zo ontiegelijk hard gewerkt. Ik kon het gewoon niet meer aan. Ik moest en zou dat project met Ehrenbeemd afmaken. Ik heb er echt avond aan avond in gestoken en opeens was het op. Daniël zag dat al lang van te voren aankomen en waarschuwde mij regelmatig. Dat irriteerde me mateloos, want ik dacht dat hij zei dat ik het niet aankon. Hij bedoelde alleen maar dat ik goed voor mezelf moest zorgen. Uiteindelijk werd het me toch allemaal teveel en ben ik met ziekteverlof gegaan. Daniël was gewoon te aardig voor mij, te lief. Hij wilde echt alles doen om me te helpen. Terwijl ik vond dat ik gewoon een schop onder mijn kont nodig had. Toen kwam ik Jules tegen bij Ehrenbeemd. Ik stopte met werken, hij belde me nog een paar keer en opeens wist ik het niet meer. Toen ben ik weggegaan bij Daniël. Ik heb ook Jules eerst met rust gelaten want ik wilde niet zomaar van de een naar de ander, maar ik wist dat ik hem iedere dag wel zou willen zien. Hij is zo gedecideerd. Hij zei precies wat ik wilde horen. En dat ik jou niet gebeld heb – het spijt me, ik wilde je niet ongerust maken, wilde het allemaal zelf doen. Je kent me toch?’
Erik schudde zijn hoofd.
‘Ik mocht Daniël. Ik vond jullie een leuk stel, een pittig setje, zoals jij altijd zei. En als je met die Jules gelukkig wordt vind ik dat ook best, maar mij lijkt het niks.’
Het café leek rond zijn hoofd te draaien als een zweefmolen op de kermis. De stemmen om hem heen vervlogen in flarden waarvan hij losse woorden opving.
‘Jezus, Erik, dat mag je niet zeggen, je kent hem niet eens. Ik zal je nog es wat vertellen.’
‘Daar heb je wel gelijk in, maar het zit me gewoon dwars dat je me niet gebeld hebt nadat het uit was met Daniël. Ik mag je graag, ik had je toch kunnen helpen? Nou ja, ik ben blij dat je het hebt uitgelegd. Wacht, ik loop even naar de auto, ik ben zo terug.’
Hij stond op en liep naar de ingang, waar hij in de deuropening bleef staan. Met genoegen zag hij dat de auto die voor zijn Volvo stond een wielklem had gekregen. Alles balde zich samen in de felle contrasterend gele kleur. Hij grinnikte. Langzaam begon hij te begrijpen waarom ze hem niet gebeld had. Zou hij haar gebeld hebben in eenzelfde situatie?

Hij liep naar zijn auto, stapte in en wist nu dat hij niet boos was op haar maar op zichzelf. Ze had haar relatie verbroken en was een nieuw vriendje tegengekomen. Hij was in stilte verliefd op haar, maar had nooit z’n mond opengedaan. Hij had haar nooit iets durven zeggen, haar verleiden, aankijken, aanraken. Hij was altijd de keurige, vriendelijke Erik gebleven, de lafaard, die geen risico durfde te nemen, die liever een glas wijn drinkt dan dat hij de wereld op z’n kop zet door heel even z’n hart te openen. Angst voor afwijzing en pijn. Bewondering voor Daniël die, zo rustig toch, de liefde bedrijft met haar en tegen hem ook nog eens allervriendelijkst is. Boos op Jules, die hij nog niet eens kent, maar hem nu al voorbijstreeft. Het is te laat. Alleen een moord kan de boel nog redden voor E. te A. Hij rommelde in het handschoenenkastje en pakte er een zakmes uit, klapte het open en maakte een paar snelle korte bewegingen door de lucht – tsh tsh tsh – met een zakdoek veegde hij geroutineerd het bloed van het lemmet.

Ate Vegter, 19 mei 2016

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s