415 Drijvend eiland

Er is nog niet zoveel gebeurd na mijn laatste stukje dat ik gisteren eind van de middag schreef. Eigenlijk hebben we sindsdien alleen gegeten en geslapen. Wel is er heel veel regen gevallen en het valt nog steeds. Nu hebben wij zeer zonnige herinneringen aan deze plek, dus dat is nog wel even wennen, maar ook onontkoombaar. Het geluid is een niet aflatende roffel op het dak, vermengd met solo’s die afkomstig zijn van het raam links of de luifel, waar zich dan een extra straaltje meldt. Ik heb de luifel zo opgezet dat het water er zich niet op verzamelt.

We hebben gelukkig geen lekkage, alleen een heel klein piezeltje bij het dakraam. Het grondzeil voor de caravan is wel top. Al het water zakt er zo doorheen. Geen plassen en zo. Ah, nu neemt de regen al weer wat af. Zo tussen de buien door hoor je alleen de druppels die van de bomen vallen. Dat is ook wel eens aardig voor de afwisseling. Dat sterft dan zo’n beetje heel langzaam uit, tot het weer aanzwelt.

Het is windstil. Dat hoor je ook. Het is natuurlijk wel heel fijn dat we in een caravan zitten en niet in een klein benauwd tentje, zoals veel mensen om ons heen, of in een schuttersputje, zoals hier honderd jaar geleden. Maar voor dat ik mijn zegeningen ga tellen, wil ik toch ook zeggen hoe veel moeite het mij kost te vertragen tot het juiste tempo. Alles kost veel meer tijd, zoals opstaan, douchen en aankleden en na het opstaan moet de halve caravan omgebouwd worden in de dagstand. De andere helft laten we gelukkig zo. Ik probeer het allemaal in liefde te omarmen (waarom eigenlijk?), maar ik merk wel dat ik onder enigszins miezerige omstandigheden nog maar een beginneling ben op de weg naar verlichting (ben ik daarheen op weg dan?) en waarschijnlijk onder normale omstandigheden ook.

Sofieke speelt nu dat ze een grote zwarte hond is, maar dan in het wit en heel klein. Dat maakt natuurlijk weer veel goed. Ze speelt met een ballon die ze met haar haar statisch heeft gemaakt. Vanmiddag gaan we eten in dat enorme kantine-achtige restaurant in Sedan, waar de echte oudere Fransen vaak dagelijks eten voor weinig geld en waar je amper toeristen ziet. Ik ga er mijn favoriete toetje doen: île flottante. Morgen drijven we verder naar het Zuiden.

Ate Vegter, 3 augustus 2016

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s