462 #ShimonPeres

Hij is dood, de vader des vaderlands van Israël. Als laatste van de oermannen van Israël is hij nu ook overleden. Geboren als Pools jongetje Szymon Perski kwam hij in de jaren dertig met zijn ouders naar Palestina, waar hij samen met David Ben Gurion aan de wieg stond van de Staat Israël. In 1959 werd hij gekozen in de Knesset. Hij werd minister van defensie, premier en uiteindelijk president van Israel. Hij besloot tot beëindiging van de vliegtuigkaping in Entebbe. Hij sloot de Oslo-akoorden voor twee zelfstandige staten Israël en Palestina en hij won samen met Rabin en Yassar Arafat de Nobelprijs voor de Vrede. Hij was geliefd bij iedereen, maar had ook geduchte tegenstanders en stond bekend als de eeuwige verliezer. En dat zijn alleen nog maar de feiten. Toen ik in 1977 vier maanden in kibboets Lahav in Israël woonde en werkte, was hij minister van defensie en werd hij tijdelijk premier, ik weet niet meer waarom. Ik herinner me zijn toespraken, zijn stem, een warme stem, met een klein raspje erin die scherp van inhoud, maar nooit scherp van toon was. Het was ook die prachtige taal, die mij ontroerde. Ik ken nog één zin uit mijn hoofd: Hayom anachnu ovdim ba chadar ochèl: vandaag werken wij in de eetzaal. De eetzaal waar we elke dag aten alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en waar we op vrijdagavond gedoucht en opgedirkt in een gestreken wit overhemd gingen eten omdat het Shabbat was. En op papier heb ik nog steeds de fonetisch uitgeschreven afscheidsspeech die ik hield toen wij uit de kibboets vertrokken. Soms, het komt nog al eens voor wanneer ik in Amsterdam ben, hoor ik mensen, toeristen, Hivriet praten. Ik kan niet ontkennen dat de taal mij altijd direct raakt en vaak ben ik dan ook even stiekem met de taal meegelopen om nog een paar zinnen op te vangen. Nooit heb ik mensen aangesproken. Wat moet je met zo’n nozem die opeens over de kibbutz begint. De taal is ook de muziek van Chava Alberstein en Matti Caspi, die ik net even heb opgezet en die mij onmiddellijk terugslingert naar de kleine, maar comfortabele huisjes van de vrijwilligers, waar ik samen met Jon H. Kurta uit Londen en Stine Gröne uit Kopenhagen zoete tijden heb beleefd. Al moet ik toegeven dat ik die platen met name veel heb gedraaid na terugkeer in Nederland en dat we daar in Israël op die lome luie middagen eindeloos veel naar Pink Floyd luisterden: Dark Side of de Moon: Money, it’s a hit.

 

Ate Vegter, 28 september 2016

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s