480 Waarheen eigenlijk?

Mieke Telkamp is dood. Dat is nou toch ook wat. Waarheen zou ze zijn vertrokken? En waarvoor eigenlijk? Ze is 82 jaar geworden. Dat betekent dat ze 37 jaar was toen ze in 1971 haar grootste hit scoorde met Waarheen, waarvoor? Een nummer waarvan gezegd wordt dat het het meest populaire nummer is bij uitvaarten. Dat kan zijn en ik geloof het ook graag, maar ik heb het nog nooit bij een uitvaart gehoord. Nog nooit. Misschien zit ik niet in de hoek waar de echte liefhebbers het loodje leggen. Maria Telgenkamp, zoals ze eigenlijk heette, was al vroeg in de jaren vijftig en zestig aan het zingen, vooral in Duitsland met Italiaanse liedjes zoals Prego, prego, gondeliere. Niemand weet waarom en eind jaren zestig stopte ze er dan ook mee. Moest van de dokter. Maar ze kon het lonken niet laten en zong vanaf de jaren zeventig vooral op de plaat, zonder op te treden. Dat leverde gelijk, in 1971, een gouden plaat op met Waarheen, waarvoor. Het is een lied, wie kent het niet, op de melodie van Amazing Grace, maar een vertaling kun je het niet noemen. De vraag is natuurlijk of Mieke zelf in haar laatste wil heeft opgetekend dat haar lied ook op haar eigen uitvaart zal klinken. Ik denk het eigenlijk niet. Het zou te banaal zijn, maar juist daarom ook juist weer wel kunnen. Bovendien zal iedereen, verdrietig of niet, toch alleen maar aan dat lied denken, dus waarom zou je er dan voor weglopen? Daar zijn natuurlijk hele goede redenen voor. Ik heb het nummer vandaag nog niet gedraaid, wat ik in vergelijkbare gevallen wel direct doe, iets opzetten van de overledene. Maar iets houdt mij tegen. Wel speelt de vraag wat ik zelf wil laten horen op mijn uitvaart, many years fom now. Sympathy for the devil van de Rolling Stones denk ik en dan iets van Wim Mertens, Lir bijvoorbeeld. En iets van Bach, maar dan wel in de vertaling van Ria: Omarm me toch. En Stevie Wonder, of nee, Tombe la Neige van Adamo. Mooiste nummer ooit gezongen. Ach, wat zal ik wensen, wanneer ik niets meer te wensen heb. Dan maar Charles Aznavour: La Mamma… Eigenlijk kan dit hele rijtje wel, maar dan in omgekeerde volgorde zodat je eerst verdrietig bent en dan onder de opzwepende klanken van de Stones aan de borrel kunt.

 

Ate Vegter, 22 oktober 2016

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s