483 Zonder -2

De man zonder naam had eindelijk besloten wat hij zou gaan doen. Hij vond het moeilijk, maar hij was toch tot een besluit gekomen. Hij zou aangifte gaan doen. Als hij dan lopend naar het gemeentehuis ging, dan had hij gelijk ook een stukje gewandeld en dan had hij al weer twee dingen gedaan.

– Oké, we gaan, zei hij tegen zichzelf terwijl hij de deur achter zich dichttrok en deze afsloot. Hij had er een hekel aan om deuren, fietsen en ook zijn auto op slot te doen. Laatst was zijn zwager langs geweest en die had toen hij het huis leeg aantrof alle stoelen op de keukentafel gezet. Het was hem amper opgevallen. Hij dacht dat zijn vrouw de keuken een extra beurt had gegeven, zette de stoelen terug op de grond en dacht er niet meer over na.

Het was lekker weer en hij genoot van de wandeling naar het gemeentehuis. Goed dat hij niet met de auto was gegaan. Nu had hij ook meer tijd om over een passende naam na te denken. Hoe zou hij eigenlijk willen heten? Hij liet zo maar wat willekeurige namen alfabetisch door zijn hoofd slingeren:

Adolf, Bernd, Carl, Dirk, Eliëzer, Frank, Gerhard, Haak, Izaak, Jasper, Karel, Lucebert, Maas, Nees, Ollie, Pjork, Quees, Retinus, Teunis, Uko, Villem, Willem, Yillem Zillem. Er was geen enkele naam bij die hem beviel. Teunis misschien. Die naam riep in ieder geval nog enige warme gevoelens op. De andere namen vond hij merendeels maar grote aanstellerij.

– Waarom bedenk je dan ook zulke namen, vroeg hij zichzelf.

– Ja, dat weet ik ook niet. Stel toch niet van die voor de hand liggende vragen. Iedereen weet dat het moeilijk is om een naam te verzinnen, zeker als het voor je zelf is, en al helemaal als je nog nooit een naam gehad hebt. Wat denk je zelf? Hij gaf zichzelf geen antwoord.

Ondertussen beviel het wandelen hem wel goed. Hij werd er rustig van en voelde een zekere gloed in zijn lijf op het moment dat hij door de grote draaideur het gemeentehuis binnenliep. Hij pakte nummer 553 uit de automaat en ging op het wachtbankje zitten. Toen zijn nummer rood oplichtte op het display, stond hij moeizaam op.

– Ik kom aangifte doen, zei hij bij het loket aangekomen.

– O, meneer, gefeliciteerd! Is het een meisje of een jongen?

– Mijn dochter is een meisje, maar daar gaat het nu niet om. Ik heb zelf nog geen naam en wil dus graag mijzelf aangeven.

Het meisje keek nu wat bevreemd op:

– Heeft u geen naam?

– Nee, dat zeg ik, zei de man zonder naam, ik ben de man zonder naam.

– Eh, heeft u uw paspoort meegenomen? lichtte haar gezicht opeens op.

Hij knikte en gaf haar het paspoort. Ze bladerde er even in:

– Er staat geen naam in.

– Dat zeg ik.

– Dan moet u ook een nieuw paspoort aanvragen.

– Dat is geen bezwaar.

– Welke naam wilt u?

– Dat weet ik niet.

Het meisje begon nu enigszins ongeduldig te worden:

– Ja meneer, maar dan komen we ook niet verder.

– Dat begrijp ik. Maar kan het wel?
– Nou ja, eh, dat is te zeggen, een naamsverandering moet via de Koning, maar aangifte kan gewoon hier. U krijgt natuurlijk wel een boete, omdat u te laat bent.

– Dat begrijp ik. Hoewel strikt genomen het mijn vader is die nalatig is geweest, maar ik veronderstel dat het te ingewikkeld is om hem daarvoor postuum te beboeten.

– Klopt meneer, die zit niet meer in onze basisadministratie. Ik ben bang dat u de boete zelf moet betalen en de kosten voor het paspoort ook en de leges voor de aangifte natuurlijk, maar ik neem aan dat dat geen probleem is.

– Nee meisje, dat is geen probleem, alleen zonde van het geld, dat snap je.

– Dat snap ik meneer. Ik kan er verder ook niks aan doen hoor, zei ze nu enigszins gepikeerd. Het stoorde hem dat ze nu aan het eind van haar geduld leek te raken en hij had er al eigenlijk helemaal geen zin meer in.

– Welke naam had u gehad willen hebben?

– Doet u maar Quees Yillem Eliëzer. Hij kreeg nu echt de smoor in.

– Pardon?

– Eh, Teun dacht ik, of Teunis, als u dat mooier vindt.

– Nou meneer, mij maakt het niks uit. Mijn vader ben je niet.

– Nee, daar hebt u gelijk, maar dan wil ik er toch liever nog even over nadenken, en met de pest in zijn lijf draaide hij zich bruusk om en liep weg.

– Meneer Zonder! Uw paspoort! riep het meisje hem nog na, maar hij was al door de draaideur verdwenen en deed bovendien alsof hij niks hoorde.

 

Ate Vegter, 24 oktober 2016

http://www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s