497 De schone schijn

Omdat ik over de dood schreef en de onsterfelijkheid en de relatie tussen die twee onverenigbare levenservaringen, tipte mijn zusje mij een boek te lezen van Simone de Beauvoir, met de titel Niemand is Onsterfelijk, omdat dat thema daarin uitgewerkt wordt. De titel is een samenvatting van mijn overtuiging, korter dan ik het zelf ooit zou kunnen formuleren. Ik draaide mij om naar de boekenkast om het boek te pakken en nog eens te herlezen, maar helaas trof ik het daar niet aan. Wel stond daar een collegaboek, ook van Simone de Beauvoir met een evenzeer aansprekende titel: De Schone Schijn. Ik bladerde er even in en wist het mij niet meer te herinneren, maar nu, na 88 bladzijden, voelt het als een oude vriendin die ik al lang niet gesproken heb, maar nog ken uit vervlogen jaren. Het is een prachtig boek, over Laurence en Jean-Charles, die getrouwd zijn en kinderen hebben en alles gaat goed. Maar dat is maar schijn: zij heeft een maître, zal ik maar zeggen, Lucien, waar Jean-Charles niets van weet en die meer wil dan alleen maar af en toe met haar naar bed, hij wil dat ze voor hem kiest, maar dat doet ze niet. Ze blijft bij haar Jean-Charles en haar gezin. Zo op het oog is er niets of misschien toch wel iets aan de hand. Haar ouders zijn gescheiden, maar de nieuwe vriend van haar moeder kiest weer voor een ander en zo zijn alle relaties als repeterende breuken. Het is een schone schijnwereld die tenslotte door een van de kinderen doorbroken wordt. Het boek is geschreven in 1968 en geeft aardige perspectieven op de toekomst, die inmiddels ook al weer achter ons ligt. Ik citeer: Toch kan men aannemen dat, dankzij de synthetische proteïne, contraceptieve middelen, de automatisering en de nucleaire energie er zich rond 1990 een beschaving van overvloed en vrije tijd zal hebben geformeerd. De aarde zal nog slechts één wereld vormen, die misschien – dank zij automatische vertalingen – één universele taal spreekt; de mensen hebben zoveel te eten als zij willen, ze zullen maar een klein deel van hun tijd aan hun werk wijden en ze zullen geen pijn en ziekte meer kennen. Einde citaat. Dat is toch op zijn minst optimistisch te noemen. Facebook komt met zijn automatische vertaling amper in de buurt. We weten nu dat het anders is gelopen, net zoals 1984 in 1984 niet bleek te zijn uitgekomen. Maar het is een heerlijk Frans boek met die typisch Franse sfeer, net zo aangenaam om te lezen als de boeken van Françoise Sagan, die ook heel wat meer mooie boeken heeft geschreven dan alleen Bonjour Tristesse. Maar goed. Niemand is onsterfelijk staat dus niet in de kast. Wie heeft het staan? Ik wil het nog graag lezen.

 

Ate Vegter, 7 november 2016

www.atevegter.wordpress.com

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s