521 Fidel kijkt naar Manuel

Fidel en Manuel zijn dood. Het is niet anders. Ze zijn er niet meer, net als de tijd waarin zij op hun hoogtepunt waren. Het is voorbij. Net als alles. Alles wat we weten, meemaken, zien, ervaren en voelen is voorbij op het moment dat het gebeurt. Het wordt meegesleept in het grote zwarte gat van het verleden, waarin we, soms in grote paniek, zoeken naar onszelf, als waren we de tweede sok diep onderin de wasmand. Het is niet anders. Het is weg. Voorbij. Dat is het woord. Ik denk dat Fidel en Manuel zo ongeveer in dezelfde tijd furore maakten, zo rond de jaren zeventig, tachtig. Fidel is zo’n veertig jaar aan het bewind geweest van een van de meest spraakmakende eilanden ter wereld en Manuel heeft zijn naam gevestigd in niet meer dan twaalf afleveringen van een van de populairste televisieseries ooit: Fawlty Towers. Ogenschijnlijk hebben ze niets meer gemeen dan hun tijd en hun leeftijd. Fidel was 90 toen hij overleed en Andrew Sachs, de acteur die Manuel speelde, 86. Beiden waren al geruime tijd ziek. Beiden waren mannen van het woord. Fidel met zijn redevoeringen, zijn baard en zijn sigaar. Manuel met zijn spel, zijn accent en zijn snor. Verder kunnen levens misschien niet uit elkaar liggen maar door hun dood, zo vlak na elkaar, verbind ik hen. Zouden ze elkaar gekend hebben? Andrew kende Fidel natuurlijk wel, maar Manuel had echt geen tijd om onder werktijd naar de tv te kijken en daarbuiten kennen we hem eigenlijk niet. En Fidel? Hem kunnen we ons toch wel voorstellen, op zijn gemak kijkend naar Fawlty Towers, in het diepste geheim wellicht, verscholen in de priveeste vertrekken van zijn revolutionaire paleizen, rokend, grinnikend, hardop lachend, zich op de knieën slaand van het lachen, tot hij met een woest gebaar zijn halve sigaar uitdooft in zijn soepkom om nog beter in de handen te kunnen klappen van plezier. Op de televisie ziet hij Manuel, die zijn Engels staat te oefenen: I speak English well, I learn it from a book. Hullooha ! Hij bukt net op het juiste moment en op de balie staat de kop van een enorme eland en de major, die net binnenkomt wordt verrast door deze sprekende eland. Het is een van de duizenden hilarische misverstanden. Zou hij het gezien hebben, de tv na afloop hebben uitgezet, het wandelingetje hebben gemaakt van zijn zitkamer naar zijn werkkamer om daar, nog nagrinnikend, verder te schrijven aan zijn volgende felle revolutionaire redevoering? Ik zou het niet weten, maar het is een aangename gedachte.

 

Ate Vegter, 7 december 2016

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s