524 Dans met een gouden randje

Gisteravond ben ik naar het Nederlands Dans Theater geweest. Het was een voorstelling in de gashouder van de Westergasfabriek. Ik weet niet of je daar wel eens geweest bent, maar het is een inmens grote ruimte zonder pilaren. Het is een industriële ruimte en dat geeft een prettige spanning. De voorstelling begon een beetje anders dan normaal. We werden van te voren verzocht om om half acht binnen te komen. De deuren zouden op dat tijdstip open gaan en de voorstelling zou dan direct beginnen. Na acht uur mocht er niemand meer in. En zo geschiedde, terwijl wij naar binnen liepen werd er al uitvoerig gedanst. Omdat de ruimte zo groot is kon iedereen rustig zijn plaats zoeken, zonder dat dat storend was. Helaas hadden wij geen zitplaatsnummer op onze kaartjes. De jongen die ons de plaatsen moest toewijzen, wist ook niet wat hij daarmee aan moest. Hij was ook maar van de catering en gevraagd om hier even te helpen. Zo stonden wij letterlijk wat hulpeloos tussen publiek en dansers. Tot er een mevrouw vriendelijk vertelde dat ze even de plaatsen op ging zoeken. Ze zag eruit of haar dat ook zou lukken en een paar minuten later kwam ze met een glimlach terug. Het was gelukt. Opgelucht namen wij plaats op de derde rij. Nu was ondertussen het gerucht langs gekomen dat de koning en de koningin de voorstelling ook zouden bezoeken. Ja, echt! Willem en Máxima van Oranje hadden ook kaartjes, kennelijk. Met stoelnummers, hoopte ik voor ze. Ah! Daar waren ze al. Heel gewoon, niks geen uitgebreide zichtbare beveiliging. Ze liepen vlak langs ons. Ik was zo blij voor ze dat ze oppas hadden kunnen regelen. Ik werd er helemaal zenuwachtig van. Alle foto’s die ik maakte zijn wazig en bewogen. Iedereen stond op en ze gingen vlak achter ons zitten. Ik keek nog een paar keer, om, maar ja, de voorstelling was al begonnen. Ik keek weer naar het immense toneel. De muziek van Philip Glass voerde mij zachtje mee. Wat kun je over ballet vertellen? Het was stil en spannend en overdadig prachtig. Het meest spectaculaire was dat ze de dansvloer optilden en omklapten. Ik durfde niet te bewegen. De eerst zwartwitte vloer was nu bloedrood. Later klapten ze hem ook weer terug. Omdat je dat toen zag aankomen was dat minder spannend maar beter te volgen. Zo’n vloer is echt hoog als hij rechtop staat. Het is tegelijkertijd intens en ontspannend om naar dans te kijken. Er is zoveel. En dan gaat je gedachtenstroom ook nog gewoon door. Ik vond het lastig om wat ik zag zo maar ongefilterd binnen te laten komen. Het lukte maar op een paar momenten. Heb je de gelegenheid, dan is dit een voorstelling die je zeker mag zien.

 

Ate Vegter, 9 december 2016

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s