547 Als de dag van gisteren

Gisteren las ik in Sneeuw van Orhan Pamuk het volgende: ‘Even later klonken er eerst twee schoten door de portofoon. Daarna hoorden ze de echo uit de vallei die door de rivier was uitgesleten.’

Vraagje: Waaraan denk je nu? Hou die gedachte even vast. Ik dacht aan een kerk. Nu denk ik wel vaker aan een kerk, soms zelfs aan dé kerk, maar in dit geval dacht ik aan een hele specifieke kerk, al weet ik niet welke. Ik zat achter in die kerk, ik denk zo’n vijftig jaar geleden. We waren met de jeugdvereniging Koningskinderen van ónze kerk op kamp. Ik dacht Ermelo. Dat was heel erg leuk, maar voor mij – en wellicht ook voor anderen – ook ingewikkeld, want je moest je zo’n hele week maar zien te handhaven. Gelukkig gingen we op zondag gewoon naar de kerk alsof er niets aan de hand was en dat was er ook niet. In de middagdienst gebeurde dat waar ik aan moest denken toen ik bovenstaande passage las. De dominee preekte, ik weet echt niet meer waarover, en ik hoorde zijn stem dubbel. We zaten helemaal achter in de kerk, in een soort bijzaaltje achter de banken op extra voor ons bijgezette stoelen. We waren met zo’n dertig kinderen van elf tot zestien jaar. In die ruimte hingen luidsprekers, waardoor ik de stem van de dominee hoorde. Ik hoorde zijn stem ook in het echt – een fractie later. Daar heb ik mij de hele kerkdienst over zitten verwonderen. Dat je iemand technisch versterkt kan horen, vóór dat je zijn echte stem hoort. Ik vroeg me af hoe je die tijd nog zou kunnen oprekken. Het scheelde nu een fractie van een seconde, maar zou je het ook tot een paar dagen kunnen verlengen, alsof de tijd van elastiek is? Ik weet nog wel dat de kerkdienst veel te kort was om deze gedachte helemaal uit te werken. Vervolgens ben ik het hele voorval vergeten. Of liever – ik heb er nooit meer aan gedacht. Tot ik gisteren die twee zinnen in Sneeuw las. Toen zat ik plotseling weer in die kerk, korte broek, wit blousje, heel braaf en vol ondeugd, tussen de andere jongens en meisjes. Hoeveel hersencellen zouden al die tijd betrokken zijn bij het bewaren van deze gebeurtenis? Hij moet al door in mijn hoofd hebben gezeten, tussen al die andere herinneringen, die ik mij nu nog niet herinner, maar die ook zo maar door een enkele gebeurtenis tot leven gewekt kunnen worden. En hoe betrouwbaar is dit alles? Ik schat heel onbetrouwbaar, maar het is wel zeker dat ik de versterkte stem hoorde voor de echte stem. Dat vind ik nu nog steeds fascinerend. En dat alles zomaar opeens terug kan komen. Dat is ook wel wat.

 

Ate Vegter, 4 januari 2017

www.atevegter.wordpress.com

Altijd Verhalen pratemetate

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s