548 Farah Diba

Je maakt wat mee als je kanker hebt. Zo moest ik gisteren naar het ziekenhuis voor een gallium 68 pet scan. Dat zegt je misschien niks en dat is maar beter ook. Het is een onderzoek waarbij een radioactieve stof en röntgenstralen worden gebruikt om te bepalen waar je actieve kankercellen zitten. De radioactieve stof wordt kort van te voren aangemaakt en moet dan goedgekeurd worden in het laboratorium. Helaas werd mijn stofje gisteren afgekeurd. Dus ik had keurig twee uur van te voren een liter water gedronken, was mooi tien minuten van te voren op tijd en hoorde vervolgens dat het feest niet door ging. Dat ging zo. Ik was aan de beurt en werd opgeroepen. Marieke zei:

– Meneer Vegter, ik heb slecht nieuws voor u.

Ik dacht, het ga nie door nie, want ik zit met mijn hoofd al half in Zuid-Afrika. Marieke zei:

– Het gaat niet door. Het is namelijk zo… en toen legde ze dat verhaal uit van die afgekeurde stof en dat het haar heel erg speet en dat ze probeerde een nieuwe afspraak voor morgen te maken.

Op weg naar huis kreeg ik een telefoontje dat dat gelukt was en zo dronk ik vandaag weer twee uur van te voren een liter water en meldde ik mij opnieuw. Dit keer was alles in orde, vertelde Marieke. Ze lachte. Ze zette een infuus en dokter Maarten spoot daarna de radioactieve vloeistof in. En een plasmiddel, zodat ik het volgende half uur zes keer moest plassen, om de doorstromimg te bevorderen en de nieren te beschermen. Vervolgens werd ik in de Philips scanner geschoven en mocht ik niet meer bewegen. Het zou ongeveer een half uur duren. Dat viel mij erg mee want Boxers van Duane Hanson, uit de kunstverzameling van Farah Diba, ligt al sinds de Islamitische revolutie in 1979 stil in de kelder van het Thereran Museum of Contemporary Art. En die ligt ook almaar in één houding, dus ik had nog niet zoveel te klagen. Bovendien kon ik me nu na de hele dag rennen en vliegen, zou mijn moeder zeggen, eindelijk ontspannen. Ik voelde wel enige aandrang, maar hoefde nu niet meer te plassen. Ik ademde rustig en sloot mijn ogen. Nu was er toch al wel een hele minuut voorbij. Ik opende mijn ogen en keek naar het scanapparaat. De verf was er een beetje afgebladderd. Aan het plafond knipperde één van de vele TL-buizen bijna onmerkbaar. Die zou binnenkort wel op zijn. Ik sloot mijn ogen weer en zuchtte zo zacht mogelijk. De tijd was om. De beelden waren goed, zei de naamloze jongen van de scanteam. Ik mocht al mijn sieraden weer omdoen en naar huis. Ik moest nog wel een beetje afstand houden van iedereen, want ik was nog erg radioactief. Hoewel ook dat is betrekkelijk want op de vlucht naar Zuid-Afrika in april krijg ik meer radioactieve straling binnen dan in zo’n scan-apparaat, had Marieke mij verteld. Dat wist ik niet en velen met mij, vermoed ik. Volgende week donderdag is de uitslag of mijn actieve cellen zich een beetje misdragen of niet.

 

 

Ate Vegter, 4 januari 2017

www.atevegter.wordpress.com

Altijd Verhalen pratemetate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s