552 #Weddenschap Arnon #Grunberg

We zijn binnen. Dat heeft wel even geduurd want er stond een hele lange rij voor de hoofdingang en toen wij naar de zij-ingang gingen stond daar ook al een behoorlijke rij. Voetje voor voetje schuifelden we naar binnen. Opeens stonden we in de hal waar de muntjes uitgedeeld werden en waar we Arnon Grunberg ook een hand konden geven. ‘Wat fijn dat u er bent,’ zei hij. Nou, dat vonden wij ook, maar ook fijn dat hij er was. Gewapend met drie muntjes gingen we naar de bar, waar opnieuw een lange rij stond, maar uiteindelijk kwamen we wel aan de beurt natuurlijk. Zo gaat het altijd. Je denkt, er komt nooit een einde aan die eindeloze rij en opeens sta je vooraan. Laura bestelde een witte wijn, een cola en een fanta en zo zochten we een mooi plekje waar we nog net met z’n drieën konden zitten. Anderen mensen hadden ook een geeltje gekregen waarop ze dan een Voetnoot van max 149 woorden konden schrijven. Ik heb er één gelezen van een aardige meneer die naast mij zat. Een aardige mevrouw leende nog een pen van mij, maar zij liet mij haar voetnoot niet lezen. Wel kreeg ik mijn pen terug. Zo gaat dat onder Volkskrantlezers. Het waren allemaal aardige mensen, alleen maar nette mensen eigenlijk. Arnon werd aangekondigd als de enige die zijn belofte nu had ingelost, hij had duizend lezers van de Volkskrant een glas wijn of wodka aangeboden, omdat hij de weddenschap dat Hillary zou winnen had verloren. Hij beriep zich niet op de popular vote, dat Hillary feitelijk meer stemmen had gekregen dan Trump, maar noemde dat nog wel, wat een beetje flauw was en zeker niet nodig op deze heuglijke middag. Verder niets dan lof, want Eva Jinek had beloofd haar telefoon op te eten en die had haar belofte nog niet ingelost. Zo werd Arnon het eerste slachtoffer van het presidentschap van Donald Trump. Arnon zelf vertelde dat hij verwachtte dat de Nederlandse Trump, onze blonde Mozartjongen, de grootste gaat worden met de Nederlandse verkiezingen in maart, maar dat hij die weddenschap ook graag zou verliezen. Daar werd natuurlijk hartelijk om gelachen. Niemand geloofde dat nog. Zo werd het een hele gezellig middag en konden we ons opgeruimd en schuldeloos naar de McDonalds’ spoeden om haar een onvervalst Amerikaans Happy Meal te bestellen.

 

Ate Vegter, 8 januari 2016

www.atevegter.wordpress.com

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s